ΑΝΑΤΟΛΗ - ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

(πίνακας του Claude Monet)

Κύκνοι αργοτραβάν ελεφαντόβαρκες,
και ειν' αχατοστάλαχτες οι αχτίδες,
κοραλλένια είναι τα στέφανα
σε κεχριμπαρόφεγγες πλεξίδες.
Μαργαρένια λίμνη ονειροζή
νούφαρα κι' υδροχαρίδες.
Γύρω από πιότά μελίχρυσα μεθάν
ξωτικές γαλανοφρύδες.
Αντρειωμένοι καβαλλάρηδες
φεύγουν σέρνοντας πεντάμορφες...
Σαϊτευτής προβάλλεις όμως
και τα πλήθια μάγια καταλείς,
κι ένα μάγο αφήνεις μας, το φως,
ο θεός ο αρματοδρόμος!

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ "Η ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ"

ΑΣΠΡΟΥΛΑ

Ασπρούλα, ήρθες πλασμένη εδώ, δίψυχο μάτι,
βλέπεις με το τοπάζι και με το ζαφείρι,
πότε τα γόνατά μου παίρνεις για κρεββάτι,
πότε ολόρθη αγναντεύεις απ’ το παραθύρι,

σάμπως μ’ έγνοια ανθρωπιάς , του δρόμου το διαβάτη.
Στα νύχια σου είναι ο νους, καρδιά σου το λιοπύρι,
γεννοβόλι , φαγί, και ώ χάιδεμα, ώ ραχάτι!
-Ασπρούλα , αργά ή γοργά ο καθένας μας θα γείρη,

θέλει δε θέλει, τη δαρμένη του την πλάτη,
κ’ εσύ στα σκύβαλα κ’ εγώ στο κοιμητήρι,
κι απ’ της ζωής το σιχαμένο πανηγύρι
μήτε, σ’ εμέ, σ’ εσέ , που θ’ απομείνη κάτι

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ «Δειλοί και σκληροί στίχοι »

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΤΗΣ ΧΑΡΑΥΓΗΣ

Στο μνηματάκι σου άνοιξε το ρόδον, ω γλυκέ μου !

Το χέρι κάνει ν' απλωθή στο ρόδο , δε μπορεί,

κάνει να τρέξη απάνου του το πέρασμα του ανέμου,

δειλό φιλάκι γίνεται, και, πριν το γγίξη , σβεί

-----------

Στο μνηματάκι σου άνοιξε το ρόδον , ω γλυκέ μου!

Είναι η χαρά σου; Ο πόνος σου; Ειναι καρδιά; Εισ' εσύ;

Αν είσαι νούς, θυμήσου με. Στόμα είσαι; μίλησέ μου.

-Του ασάλευτου είμαι σάλεμα, του τίποτε αστραπή.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ "Η ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ"

ΗΔΟΝΙΣΜΟΣ (Ο άλλος...Παλαμάς)

Από τραγούδια έν' άυλο κομπολόι
σ' εσέ δεν ήρθα σήμερα να δώσω.
Με τα παιγνίδια, εγώ θα σε λιγώσω
και με τα ξόρκια, αγάπη μου, ενός γόη.

Γυμνοί. Και σαν κισσός θα σκαρφαλώσω
για να φάω το κορμί σου που με τρώει.
Του λαγκαδιού σου τη δροσάτη χλόη
με το χέρι θρασά θα την πυρώσω.

Το κρασί που ξανάφτει και το γάλα
που κοιμίζει, θα φέρω στάλα στάλα
μ' όλο μου το κορμί να σε ποτίσω.

Και στα πόδια σου τ' ασπροσκαλισμένα
δυό βάζα που μού παίρνουνε τα φρένα
στερνή μανία το μέλι μου θα χύσω.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (Από τη συλλογή ΒΡΑΔΙΝΗ ΦΩΤΙΑ Β΄)

Εκτός ύλης (για προφανείς λόγους)