ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Κοιμήθηκε βαριά. Ξύπνησε , μ' ένα τσεκούρι να χωρίζει στα δυό το μυαλό του, τρέμοντας στον εφιάλτη...

"Στις Γενικές Εξετάσεις Λυκείων του έτους 2109 , στο μάθημα της Λογοτεχνίας , εξεταστέα ύλη το ποίημα του Σαχτούρη "Ο ΕΛΕΓΚΤΗΣ" , ερώτηση 4η (μονάδες 20): Στο ακόλουθο ποίημα του Γ.Α. (άγνωστων λοιπών στοιχείων ποιητή των αρχών του περασμένου αιώνα) πώς εντάσσονται και τι νόημα δίνουν οι τελευταίοι στίχοι του ποιήματος του Σαχτούρη; "

ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ ΠΟΥΛΙΩΝ
Τελειώνει η μέρα.
Γνωρίζω τί έχω χάσει.
Κραυγάζει μέσα μου
χιλιάδες σκοτεινούς χρησμούς
το παρελθόν που επελαύνει.
Τρίζουν εικόνες,με κυκλώνουν
οι δείχτες του ρολογιού
πεινασμένοι λύκοι.
Ακούω τη φωνή σου, ποιητή:
"Εγώ, κληρονόμος πουλιών
πρέπει
έστω και με σπασμένα φτερά
να πετάω"

ΑΓΚΥΡΑ

Θα ξύσω με τα μολύβια μου

όλη την πορτοκαλορόδινη σκουριά

που κρατάει την άγκυρα

-κι εμένα μαζί-

στο ασήκωτο βάρος της μοναξιάς

και της ατίμωσης

Θ ακονιστούν οι μολυβένιες ακμές,

θ ανταλλάξω σκουρισμένες αφές

με αλμυρές προσδοκίες

και επιτέλους,

θα μπορέσω πάλι να γράψω ...

ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΡΟΥΛΗ

Από τη συλλογή της "Τα πορτοκαλορόδινα" (Εκδόσεις Ηριοδανός 2008)

ΛΑΖΑΡΟΙ

Οι καμπάνες …οι καμπάνες …οι καμπάνες.
Τι θλιμμένα , τι παράξενα χτυπάνε ,
σα μακάβρια εμβατήρια , σαν παιάνες,
τους Λαζάρους των καημών μας να ξυπνάνε…

Ω! οι απέραντοι καημοί μας που λουφάζουν,
στης ψυχής τη σαρκοφάγο κουρνιασμένοι,
και κοντά τους μας καλούνε , μας φωνάζουν
των Λαζάρων η καμπάνα όταν σημαίνει.

Που να πάμε να κρυφτούμε , που να πάμε;
Οι νεκροί τους ζωντανούς παραμονεύουν,
μέρα νύχτα με Λαζάρους περπατάμε
μες στα μνήματα οι ψυχές μας ζητιανεύουν.

Που να πάμε να κρυφτούμε απ’ τις καμπάνες
που μέσα μας στη νύχτα αργοχτυπάνε
σα μακάβρια εμβατήρια, σαν παιάνες,
τους Λαζάρους των καημών μας να ξυπνάνε;

ΚΛΑΥΔΙΟΣ ΜΑΡΚΙΝΑΣ
Ποιήματα Επιλογή (1917-1957)

ΚΗΠΟΣ

Κήπε τ’ Απρίλη μες στο φως μύρια πουλιά όλη μέρα
χαιρόσουν . Όμως έπρεπε ν’ αρχίσει να νυχτώνει
να σε σκεπάσουν οι σκιές της λύπης πέρα ως πέρα
για να τα’ ακούσεις μέσα σου το μουσικό τ’ αηδόνι….

ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΟΡΦΥΡΑΣ

ΤΟ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ

Ωστόσο,
πάρε τ΄ αυλάκι των λυγμών μας μονοπάτι,
κι έλα στο σπίτι μας Μητέρα.
Άδεια η γωνιά σου, φουσκωμένο το παλτό σου
με γήινο, ασφυκτικό αγέρα.
Το κουταλάκι που ΄φερνες στα χείλη
πίνει τον ήλιο απ’ το παράθυρό σου .
Ανάσκελα κοιτάει τον ουρανό σου.
Ανατριχιάζω.
Αχρείαστο, λοιπόν, το κουταλάκι
που δρόσιζε των τελευταίων σου στιγμών τη δίψα;
Τώρα τα μάτια σου ορθάνοιχτα στο θαύμα.
Σε ατελεύτητη ευφροσύνη τυλιγμένα,
αντέχουν τη φθαρτότητα του τάφου.
Τα χείλη σου αρνούνται το μικρό σου κουταλάκι.
Σε αιχμαλώτισε του απρόοπτου η έλξη;
Όμως, εγώ, βυθίζομαι στη βεβαιότητα του τάφου,
καθώς εσύ ανηφορίζεις
στους καταρράχτες του φωτός της άλλης όχθης.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ-ΠΑΝΟΥ
(Από τη συλλογή «ΤΟ ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ» (1979)

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΚΑΡΔΙΤΣΗΣ (1)

Καιρός ν' ανοίξω το αρχείο .

Φωτογραφία των αρχών της δεκαετίας του 50.

Καρδίτσα

Στο κέντρο διακρίνονται : με τα μαύρα γιαλιά ο Αλέξανδρος Βαμβέτσος (1890-1971) , σπουδαίος νομομαθής , καθηγητής της ΑΣΟΕΕ , κατ΄επανάληψη βουλευτής Τρικάλων και αρχηγός του Κόμματος της Τρίτης Κατάστασης (1946) , με τα μαύρα γιαλιά και τη λευκή καμπαρντίνα ο Αθανάσιος Μπλατσούκας , δήμαρχος Καρδίτσας (1950-1954) και δεξιά με τη λευκή καμπαρντίνα ο Γεώργιος Παπαευθυμίου (1920-1994) δικηγόρος , τότε πολιτευτής με το κόμμα του Βαμβέτσου και αργότερα βουλευτής της Ε.Ρ.Ε. , της ΕΠ και της Νέας Δημοκρατίας - μαζί με πολιτικούς τους φίλους.

ΙΣΩΣ

Ίσως μια μέρα ξαναγεννηθώ. Να μάθω ανάγνωση, συλλαβίζοντας το φως στα φύλλα της ελιάς, γραφή με τα χνάρια των γλάρων στην υγρήν άμμο. Να παραβγαίνω τον άνεμο, τρέχοντας σε χιονισμένους δρόμους. Να ερωτευτώ με την τρέλα τ’ αηδονιού στο δάσος της άνοιξης. Να παλεύω με την ορμή του ποταμού στα στενά των βράχων. Και τέλος να βρω την γαλήνη των κάμπων στο μενεξεδένιο δειλινό.

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

Η ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΣΦΕΝΤΟΝΑΣ

Βιτρίνες , πολλαπλοί καθρέφτες,
ασταφτερές οθόνες... Είδωλα σκιών.
Ανάστροφος , γυάλινος κόσμος.
Αντίκρυ σου στέκεται, ποιητή,
ο Γολιάθ των αιώνων.
Τίναξε τον στίχο σου,
την πέτρα της σφεντόνας...

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΤΗΣ ΕΚΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Λάσπη γυμνή στο φώς.
Σιγά- σιγά άρχισα να βλέπω.
Φρίκη των οραμάτων
στο κρύσταλλο των νερών…
Βήματα στο δειλινό,
θυμωμένες φωνές:
«Ιδού Αδάμ γέγονεν
ως είς εξ ημών»
Ο Πανάρχαιος Μόνος,
κάτοικος του ονείρου
με ζητούσε.
Βυθίστηκα στα φύλλα,
στη θλίψη των αρωμάτων.
Αρνήθηκα τα δώρα του,
την αυταπάτη της γλώσσας…
Η έρημος με καλούσε.
Στον άδειο κήπο
έμεινε να σαπίζει
το δαγκωμένο μήλο.

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΔΝΟΦΕΡΟΝ ΥΔΩΡ (ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ...)

1. Φίλου γαρ εχθρά μοι ....μέλαιν΄ Αρά

ξηροίς άκλαυτος όμμασιν προσιζάνει

λέγουσα κέρδος πρότερον υστέρου μόρου...

ΑΙΣΧΥΛΟΣ "ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ" (στίχοι 695-697)

2. πλάσματα πηλού ......άνδρες εικελόνειροι

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ "ΟΡΝΙΘΕΣ" (στίχοι 685 -690)

3. Κήρυξ , τίπτε δε μοι παίς οίχεται ; ΟΔΥΣΣΕΙΑ Δ 707

4. άχος....θυμοφθόρον ΟΔΥΣΣΕΙΑ Δ 716

5. τέκνον εμόν, πως ήλθες υπό ζόφον ηερόεντα

ζωός εών ΟΔΥΣΣΕΙΑ Λ 155-156

6. ψυχή δ' ηυτ΄όνειρος αποπταμένη πεπότηται

ΟΔΥΣΣΕΙΑ Λ 222

7. και τω νήδυμος ύπνος επί βλεφάροιριν έπιπτεν

νήγρετος ήδιστος, θανάτου άγχιστα εοικώς

ΟΔΥΣΣΕΙΑ Ν 79-80

8. Ειδώλων δε πλέον πρόθυρον, πλείη δε και αυλή

ιεμένων ερεβόσδε υπό ζόφον

ΟΔΥΣΣΕΙΑ Υ 355-356

9. οίη περ φύλλων γενεή ΙΛΙΑΔΑ Ζ 146

10. κρήνη μελάνυδρος .....δνοφερόν ύδωρ ΙΛΙΑΔΑ Ι 14-15

ΠΕΡΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η γραφειοκρατία έχει μεταφυσικές προεκτάσεις...Ο υπάλληλος δηλαδή το κράτος, δηλαδή ο νόμος, από τη στιγμή που θα πέσεις στο οπτικό τους πεδίο, θα σε κοιτάξουν με δυσπιστία: είσαι ένοχος ίσαμε που ν' αποδειχθεί πως είσαι αθώος ....

Αθλιότητες της παιδικής και της νεανικής ηλικίας, αρρώστιες χρόνιες και ανίατες, ερωτικές αποτυχίες, απουσία οικογενειακής θαλπωρής, επιστημονική ανεπάρκεια, αγοραφοβία έμφυτη ή επίκτητη απαισιοδοξία αποτελούν κατάλληλα υλικά, για να δημιουργηθεί ο γραφειοκράτης, ένας άνθρωπος που πάει να γίνει ρομπότ και που θέλει να μεταμορφώσει σε ρομπότ και τους άλλους....

....Άνθρωποι , κατά τα άλλα απαράγωγοι, με μια σειρά εγκυκλίους αναρριχήθηκαν σε υψηλότατες θέσεις κι απόχτησαν ακτινοβολία που θάμπωσε τα μάτια των απλοϊκών. Αλλ' όταν ήρθε η ώρα να καταθέσουν τα σύμβολα της εξουσίας και να παραχωρήσουν το αξίωμά τους σε άλλους σαδιστές , άν είχαν την έμπνευση να ρίξουν μιά ματιά στον εσωτερικό τους κόσμο, δε βρήκαν παρά αριθμούς πρωτοκόλλου. Η ζωντανή ζωή είχε γίνει εγκύκλιος.

Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ "ΟΙ ΣΚΛΗΡΟΙ ΚΑΙΡΟΙ"

ΣΕ ΣΕΝΑ ΕΡΧΟΜΑΙ, ΚΥΡΙΕ --- J.PAUL.SARTRE

Σε σένα έρχομαι, Κύριε, σε σένα. Πορεύομαι μες στη νύχτα. Δός μου το χέρι σου. Πες μου, δεν είσαι η Νύχτα; Η Νύχτα, η Απουσία που ξεσκίζει το παν! Γιατί εσύ είσαι αυτός που είναι παρών μέσα στην παγκόσμια Απουσία, αυτός που ακούμε όταν δεν ακούγεται ψίθυρος, αυτός που βλέπουμε όταν δε βλέπουμε τίποτα. Γρηά νύχτα, μεγάλη νύχτα, μάνα των όντων, νύχτα της άγνοιας, νύχτα της δυστυχίας και του ολέθρου, κρύψε με, κατάπιε με, χώσου ανάμεσα στην ψυχή μου και σε μένα και καταβρόχθισέ με. Θέλω τη γύμνια, το αίσχος και τη μοναξιά της καταφρόνιας, γιατί ο άνθρωπος πλάστηκε για να ξεκάνει τον άνθρωπο εντός του.

Jean Paul Sartre "Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ" (Μετ. Θ. Δίζελου- Κ. Νικολάου)

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ

"...Σημασίαν δεν έχει δι' ένα τόπον το ότι έλαχεν εις αυτόν κακός κυβερνήτης ή το οτι κυβερνήτης περί ού τόσος εγένετο θόρυβος, παρουσιάσθη και του θορύβου και των πιστών του κατώτερος. Σημασίαν έχει το οτι τα γενόμενα μένουν απαρατήρητα, οτι ουδείς διαμαρτύρεται, οτι ουδεμία διαμαρτυρία ευρίσκει ακροατάς, οτι η σαπρία της ρίζης κατέπνιξε και τον κορμόν και τα φύλλα, οτι ο οργανισμός της Ελλάδος δεν έχει κάν πυρετόν, δεν παρουσιάζει αντίδρασιν, δεν οργίζεται, δεν προσέχει, δεν ενδιαφέρεται. Οι πολίται έγιναν στόμαχοι, έντερα αι καρδίαι, τα χείλη σιωπούν, τα στόματα τρώγουν, η σκέψις ταπεινή και πεζή περιφέρεται με το βλέμμα λοξόν γύρω εις τον στενόν κύκλον των μικρών συμφερόντων..."

Γεώργιος Α. Βλάχος "ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ" (ΕΜΠΡΟΣ 31.12.1928)

ΤΑ ΜΟΝΑ ΝΕΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΩ

Τα μόνα νέα που γνωρίζω

είναι καθημερινά δελτία

της αθανασίας

Τα μόνα θεάματα που βλέπω

σήμερα και αύριο,

ίσως στην αιωνιότητα.

Ο μόνος που συναντώ

ειν' ο Θεός , ο μόνος δρόμος

η ύπαρξη. Αυτή πέρασε...

Αν υπάρξουν άλλα νέα

ή θέαμα πιό θαυμαστό

θα σας το πω

EMILY DICKINSON (The only news I Know...)

απόδοση από τα Αγγλικά Γ.Κ.ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΑΣΠΡΟΥΛΑ

Ασπρούλα, ήρθες πλασμένη εδώ, δίψυχο μάτι,
βλέπεις με το τοπάζι και με το ζαφείρι,
πότε τα γόνατά μου παίρνεις για κρεββάτι,
πότε ολόρθη αγναντεύεις απ’ το παραθύρι,

σάμπως μ’ έγνοια ανθρωπιάς , του δρόμου το διαβάτη.
Στα νύχια σου είναι ο νους, καρδιά σου το λιοπύρι,
γεννοβόλι , φαγί, και ώ χάιδεμα, ώ ραχάτι!
-Ασπρούλα , αργά ή γοργά ο καθένας μας θα γείρη,

θέλει δε θέλει, τη δαρμένη του την πλάτη,
κ’ εσύ στα σκύβαλα κ’ εγώ στο κοιμητήρι,
κι απ’ της ζωής το σιχαμένο πανηγύρι
μήτε, σ’ εμέ, σ’ εσέ , που θ’ απομείνη κάτι

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ «Δειλοί και σκληροί στίχοι »

ΣΧΟΛΕΙΑ (1)

Το «ηρωικό» Α΄ Λύκειο Καρδίτσας συνεχίζει και σήμερα να κρατά ψηλά τη σημαία της αντίστασης στο φαύλο και διεφθαρμένο καθεστώς της χώρας με «κατάληψη» , που αποφασίστηκε δημοκρατικά από πλειοψηφία «τριάκοντα» «μαθητών» !!
Στο δίκαιο αγώνα τους συμπαραστέκονται με έντονη ευθυνοφοβία όλοι οι αρμόδιοι φορείς !! Έχοντας προφανώς υπόψη τους την αθάνατη ρήση «Όποιος κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή».

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ

" -..... ουκ όντας πολιτικούς αλλά στασιαστικούς, και ειδώλων μεγίστων προστάτας όντας και αυτούς είναι τοιούτους, μεγίστους δε όντας μιμητάς και γόητας μεγίστους γίγνεσθαι των σοφιστών σοφιστάς . - Κινδυνεύει τούτο εις τους πολιτικούς λεγομένους περιεστράφθαι το ρήμα ορθότατα ..."

ΠΛΑΤΩΝ "Πολιτικός" 303 C 1-7

"...δεν είναι πολιτικοί, αλλά στασιαστές αυτοί, επειδή είναι προστάτες πολύ μεγάλων ειδώλων, και οι ίδιοι είναι τέτοιοι, και επειδή είναι έξοχοι μίμοι και έξοχοι γόητες, γίνονται και έξοχοι σοφιστές ανάμεσα σε όλους τους σοφιστές. - Κοντεύει αυτή η λέξη να στρέφεται γύρω από τους λεγόμενους πολιτικούς με τέλεια ακρίβεια..." (Μετ. Ηλίας Λάγιος)

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΥΠΝΟΣ

Κραυγάζει ο άνεμος
στην τέφρα των προγόνων.
Τρομαγμένες καμπάνες,
μορφασμοί του Μηδενός,
φωνές που στριγγλίζουν
σε στραγγισμένες στέρνες...
Επιστρέφουν εικόνες
κι ανάβουν το σκοτάδι.
Συλλαβίζει τους μύθους
το μεγάλο άγνωστο...

Εμείς , από το μέλλον,
χτυπάμε την πόρτα σας.

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΟΙ ΘΕΡΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ (XIV)

Της φωνής μου το τραύμα
στη νύχτα των κριμάτων…
Που είσαι και που είμαι;
Στη λαχτάρα της μνήμης
σταματημένος χρόνος:
Στα πέτρινα δρομάκια
οι χορδές που στενάζουν,
το σκοτάδι του κισσού,
το αχόρταγο φιλί,
κι ο επίμονος στίχος
που πάντα επιστρέφει:

Μην κλαίς. Λησμόνει…

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

DE PROFUNDIS

Όταν τυχαίνει να σκέφτομαι τη θρησκεία, νιώθω πως θα θελα να ιδρύσω ένα τάγμα για κείνους που δεν μπορούν να πιστέψουν

Oscar Wilde