ΧΡΟΝΟΣ - Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Αργά μετρώ το πέρασμα των σκοτεινών ωρών

στην προκυμαία που λιγοστά, τα εσπέρια τρέμουν φώτα

Μακριά η καμπάνα των ωρών το πέρασμα σημαίνει.

Και συ καρδιά μου, που άγρυπνη μια θλίψη σε παιδεύει

οπλές αλόγων ν αντηχούν στου δρόμου ακούς τα βάθη

Οι επίσημες στιγμές χτυπούν την πόρτα της ψυχής μου

Ασάλευτη κι αλλόκοτη και ξένη

η παρουσία της ώρας έχει μείνει

Οι καιροί περπατούνε στα βήματά μας.

Τίποτε δεν τελειώνει. Δεν είναι να τελειώσει τίποτε.

"Και εγένετο εσπέρα. Και εγένετο πρωί, ημέρα μία"

Μια φωνή ζωντανή

είταν το ρολόγι που χτυπούσε τις ώρες.

Τώρα βαρέθηκε πιά.

Τις άφησε να σμίξουν η μιά με την άλλη, να πεθάνουν

και κείνες μέσα στο χρόνο τον άκαρπο.

Σμίγουν οι νύχτες, σμίγουν οι ώρες κι οι ορίζοντες

σμίγουν και χάνονται

ολόγυρα στο κούφιο σημάδι

Συλλογιούμαι τους καιρούς που θα φέρουν τους άλλους καιρούς

τον ακομμάτιαστο χρόνο τον άγνωστο.

Ξεκινούμε από το θάνατο για να πάμε στο θάνατο

Η κάθε στιγμή είναι ένα φορτίο θανάτου

Όλος ο χρόνος είναι ο θάνατος...

η σιωπή της Μυκήνης,

η πολύχρωμη σιωπή, όπου το προσωπείο

έχει αντικαταστήσει το πρόσωπο

Δεν υπάρχει παρά μόνο το προσωπείο.

Το προσωπείο του χρόνου είναι η αθανασία,

η ανάγκη για ύπαρξη-

να υπάρξουμε, να υπάρξουμε

Ζητιανεύουμε ύπαρξη

ο ένας με το σπαθί,

ο άλλος με το βιβλίο,

ένας τρίτος πηγαίνοντας να σκοτώσει το λιοντάρι της Αφρικής

το πεινασμένο λιοντάρι.

Μονάχα το πεινασμένο λιοντάρι

είναι αληθινό.

Ένα στόμα.

Το προσωπείο σκεπάζει το στόμα.

Αποσπάσματα από ποιήματα του Ι.Μ.ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ALLEN GINSBERG

Αποσπάσματα από ποιήματα του Allen Ginsberg (σε μετάφραση Άρη Μπερλή)

1. Από το "Ουρλιαχτό"

Καταυγάζοντας τον ασάλευτο κόσμο του Χρόνου

που πέταξαν τα ρολόγια τους απ' την ταράτσα για να ρίξουν την ψήφο τους υπέρ της Αιωνιότητας έξω απ' το χρόνο , και ξυπνητήρια έπεφταν κάθε μέρα στα κεφάλια τους καθ΄όλη την επόμενη δεκαετία

Ω Καρλ ....τώρα είσαι στ΄αλήθεια μέσα στην απόλυτη μπουγιαμπέσα του χρόνου

2. Από το "κάντις για τη Ναομί Γκίνσμπεργκ"

Πίσω τη ζωή κοιτάζοντας σαν όνειρο, τα χρόνια τα δικά σου και τα δικά μου, που τρέχουν για την Αποκάλυψη, την έσχατη στιγμή

3. Από το "Υμνος"

Κράου, κράου το κάλεσμα του Χρόνου , σχισμένο από πόδι και φτερό μια στιγμή στο Σύμπαν

4. Από το "Άγνοος"

Θέλει να πεθάνει, να τα παρατήσει, να τρελαθεί να το σκάσει στην Αιωνιότητα

5. Από το "Μεσκαλίνη"

Απέραντες θάλασσες περνούν πάνω

από το ρεύμα του χρόνου

ΧΡΟΝΟΣ (4) - ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

...μαζεύοντας τα έαρα των δευτερολέπτων

Ο χρόνος κεκραμένον φως

Αλληλοτρωγόμαστε εγώ κι ο χρόνος

Ζωή και ποίηση αλληλοσυμπληρώνονται στην αντίθεση χρόνου και αιωνιότητας

Ό,τι βλασταίνει την αλήθεια είναι μονάχα ο ενεστώτας, κανένας αρχαίος

αόριστος ή πεπαλαιωμένος μέλλοντας

Κροταλίζοντας ηλιαχτίδες

αιμορραγεί το ημερολόγιο

Τετέλεσται ! Ο μέγας παρακείμενος του κόσμου

(Αποσπάσματα για το χρόνο από ποιήματα του Νίκου Καρούζου )

ΧΡΟΝΟΣ (3) ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

....νεκροί που δεν τους πρόλαβε η λύσσα των δευτερολέπτων

εκείνη που σκαρώνει τη διάρκεια, τους μήνες και τα χρόνια,

η τρομερή φαγέδαινα, η κουτσομύτα πλάνη

που δίχως έναστρα φτερά, δίχως μικρόβια

τρώει και τρώει την ανυπαρξία....

(από το ποίημα Γιά χρόνο μονάχα εκλιπαρούσα)

Ο τρόπος που μπαινοβγαίνουμε στις εποχές

και η τεράστια πόα της μοίρας

είναι ο χρόνος

Αχ να τρωγα το φώς! να μην έβλεπα

τα σταυρωτά σίδερα στα ρολόγια...

ο χρόνος είναι ακόμα θάλεγα

βρεγμένη θρυαλλίδα μεσ' στην κόλαση

λεπταίνει ο χρόνος, εξοντώνει η πικρή πολύφυλλη απουσία

τα δευτερόλεπτα στα τέρματα των αριθμών ωσάν μικρόβια

η καταφρόνια της αιωνιότητας

από μόνη της οδηγεί στο πράγματι Αιώνιο

Παρωδία της άχραντης διάρκειας ο χρόνος

κορσέδες τα δευτερόλεπτα

κάθε στιγμή της χαστουκίζει τα ρολόγια

καταρρέουν ελατήρια , ο καιρός παξιμάδια και βίδες

Τύχη και τούτη να βλέπεις το θάνατο στα ρολόγια

Δεν ξέρεις από έλευση ζωής

κάπηλε χτηματία του χρόνου

δεν ξέρεις αριθμοσύνη

...κάπνιζα τις συλλαβές σκοτώνοντας

ζωύφια- δευτερόλεπτα

Αποσπάσματα για το χρόνο -από ποιήματα του Νίκου Καρούζου

ΧΡΟΝΟΣ (2) - ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

Καινούργιο φέρετρο η καινούργια μέρα

Ο αγέρωχος κόκορας

όταν πλήττει τα χαράματα

Πάλι θα μας κεράσει τα αιωνόβια

δευτερόλεπτα σε όλες τις ποικιλίες

Τεράστια χρονόμετρα μεγεθύνουν

σε σκοτεινούς θαλάμους τα δευτερόλεπτα

λιώνουν οι ώρες υπέροχα

στα χυτήρια του ερέβους

Τι μεσολάβησε στο αέναο παρόν;

Υπάρχει πάντα ο χρόνος

και ιδού το σώμα του καλούμενου χρόνου

σύρεται στο πραιτώριο

Ολοένα εξέχουμε στο χρόνο

ερειπωμένα κόκαλα π' αντέχετε στο χάρο !

Έχουν αρχίσει να με κυκλώνουν επικίνδυνα οι ώρες.

Ακούω τα φυλλώματα σήμερα

γίνηκαν ανήσυχα χορικά.

κι αυτό το πριονίδι του καιρού

με την παράξενη οσμή: τα δευτερόλεπτα

σιγά σιγά σαπίζει....

Βλέπω μοναχά τον ασίγαστο γυρισμό της χλόης

τα τρομερά της ύλης παραληρήματα....

Τον χρόνο πάντα τον αισθάνομαι στην ωμοπλάτη

Μιά τριανταφυλλιά στο φεγγαρόφωτο!

Τι φρίκη, την τρωνε τα δευτερόλεπτα!

Πως να κρατήσουμε απείραχτο το δαίμονα ;

(Αποσπάσματα από ποιήματα του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΖΟΥ)

ΧΡΟΝΟΣ (1) - ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

Χώρος δεν είναι έξω απ' το χρόνο

Κορόνα- γράμματα να παίξεις

τις ώρες και τα χρόνια

μόνος με τον έρημο αντίπαλο

έρωτα κέδρε με το άρωμα του φεύγοντος χρόνου

πόσες ακόμα μέρες επίγειες

χρόνια με λίγο-λίγο θάνατο

και περιμένω

τα χρωματιστά πουλιά της αιωνιότητας

να καθίσουν στο δέντρο

ασάλευτα ριζωμένο στην ομορφιά

και τρομαγμένο

Ηλίθιο αγέρι το δικό μου χρόνο θροϊζει

Σα μίσχος άνθους ο χρόνος

αθώα υψούμενος

ψηλά στον ηδυόνειρο χρόνο της λησμονιάς

ώρες με λυπηρά δευτερόλεπτα λένε τη βροχή

Τα όνειρα παίρνουν απ' τον αιώνιο ρόχθο τη λαλιά

και πετώντας ο αδέξιος γλάρος

έχει σβήσει τα όρια

παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος

Γέρνει ο χρόνος του σώματος, γέρνει σε θάνατο

Ο χρόνος πλήθυνε στα μολεμένα σωθικά

είναι γεμάτος μαύρες ημέρες

χρόνος αδηφάγος οπού σε κάνει αυξανόμενο νεκρό

τη ζωή τη στολίζει ο χρόνος

Όλα τα έντομα ψάλλοντας αιωνιότητα ...

Αποσπάσματα από ποιήματα του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΖΟΥ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ J.L.BORGES

Χρόνε, φευγαλέο ρίγος...

Άλλος χρόνος δεν υπάρχει από το τώρα, τούτη την κορύφωση

εκείνου που θα' ναι , κι εκείνου που ήταν,

τη στιγμή ακριβώς που πέφτει η σταγόνα στην κλεψύδρα

Οι νυχιές που αφήνουμε

κατά μήκους του χρόνου και του χώρου....

Το εκκρεμές που συνέλαβε ο χρόνος

στην εσχατιά των εξαντλημένων χρόνων

Αιώνες ολόκληρους ; Ψέματα . Αυτή η ύπουλη

έννοια , ο χρόνος, λύκε, εσένα δε σ' αγγίζει.

Δική σου είναι η απόλυτη ύπαρξη, δική σου η ρέμβη,

δική μας , μόνο η άχαρη, ρευστή ζωή

Και ποιός δεν κοντοστάθηκε για λίγο

μπροστά στον αδέκαστο σκοτεινό χρονομέτρη

που συνοδεύει στα δεξιά του Θεού το δρεπάνι

απ' το χέρι του Ντίρερ χαραγμένο;

Κάθε λεπτό νιώθω ν' ακούω μες στην άμμο

τον κοσμικό χρόνο, δηλαδή την ιστορία

που κλείνει στους καθρέφτες της η μνήμη

ή που διαλύεται στα μαγεμένα ύδατα της Λήθης...

ποτάμι και λαβύρινθος ο χρόνος

Ο χρόνος που σκουριάζει τα καράβια στα λιμάνια

Πιστεύουμε πως είμαστε εξόριστοι σ' έναν καιρό εξαντλημένο

Εγώ η στιγμή, να μιλήσω σ΄εσένα, το χρόνο....

Να βλέπεις πως η μέρα ή ο αιώνας είναι σύμβολο

της κάθε μέρας του ανθρώπου και του χρόνου του,

να μεταλλάσσεις την επιδρομή του χρόνου

σε μουσική, σε ψίθυρο και σύμβολο

ο πυκνός λαβύρινθος που μου χτιζαν

οι μέρες μου από τότε ακόμα που ήμουνα παιδάκι ....

Τι σημασία έχει ο χρόνος που κυλάει, όταν έστω και για ένα βράδυ

ένιωσε μέσα του μια έκσταση, μια πληρότητα

μια τάση προς τη μουσική, την πιό εύπλαστη απ' τις μορφές του χρόνου

το πρωί , που μας αφήνει την ψευδαίσθηση κάποιας αρχής

την μουσική, την αινιγματική μορφή του χρόνου

Τα μεσάνυχτα, καθώς θα σκορπάνε τα ρολόγια

άφθονο χρόνο

Είμαι κείνος που, μ' όλες τις φοβερές περιπλανήσεις του,

ποτέ δεν μπόρεσε ν' αποκρυπτογραφήσει τον απλό και μαζί

πολλαπλό αδιάβατο λαβύρινθο του χρόνου

Ο χρόνος παίζει μια παρτίδα δίχως πιόνια

στην αυλή

Τα μόνα πράγματα που αντέχουνε στο χρόνο

είναι εκείνα που δεν υπήρξανε ποτέ

ο χρόνος, που τόσο σύντομος είναι στη μνήμη....

Το υλικό σου είναι ο χρόνος , ο αέναος χρόνος.

Είσαι μία , μία η κάθε στιγμή

Φοβόμουνα επίσης

πως ο σιωπηλός χρόνος του καθρέφτη

θα ξέφευγε από τη συνηθισμένη ροή του

Είμαστε ο χρόνος. Εκείνη είμαστε η περίφημη

παραβολή του σκοτεινού Ηράκλειτου

Αποσπάσματα από διάφορα ποιήματα του J.L.Borges ( σε μετάφραση Δ. Καλοκύρη)

Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

(απόσπασμα από άρθρο του Κώστα Χ. Χρυσόγονου – καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου του Α.Π.Θ. ΝΟΜΙΚΟ ΒΗΜΑ 58 σελ. 1364

….Το κυριότερο συμπέρασμα από την εντυπωσιακή πλήρη μετεκλογική αναστροφή του κυβερνώντος κόμματος είναι ότι στα σοβαρά ζητήματα η κυβερνητική πολιτική δεν προσδιορίζεται ούτε σύμφωνα με το αποτέλεσμα των εκλογών ούτε και με βάση καταστατικά κατοχυρωμένες συλλογικές διαδικασίες του κυβερνώντος κόμματος. Η οικονομική ιδίως πολιτική μιας μικρής και υπερχρεωμένης χώρας, όπως η Ελλάδα, είναι προδιαγεγραμμένη με βάση τις αποφάσεις υπερεθνικών αρχών και τις (αν)ισορροπίες των κεφαλαιαγορών. Έτσι η δημοκρατία καταντά να υφίσταται κατ’ επίφαση. Ο κεντρικός λόγος ύπαρξης και λειτουργίας των θεσμών της είναι η συγκάλυψη της δικτατορίας των (διεθνών) αγορών, που λειτουργεί στην εγχώρια εκδοχή της, διαμεσολαβημένη από τους μεταπράτες – κληρονομικούς ηγέτες των κομμάτων εξουσίας.
Αν προσπαθήσει κανείς να αναλύσει τα παραπάνω στο επίπεδο της πραγματικής λειτουργίας του πολιτεύματος, εύκολα μπορεί να αντιληφθεί την αδυναμία εξήγησής τους με τους όρους του κυρίαρχου «δημοκρατικού» Παραδείγματος. Πρόκειται για ένα ακόμη επεισόδιο της πολύχρονης «Μεγάλης Πορείας» προς την καταστρατήγηση του Συντάγματος γενικά και της δημοκρατικής αρχής ειδικότερα, όπου η δημοκρατία τείνει να καταντήσει προσχηματική και το πολίτευμα να μετατραπεί σε παλίμψηστο. Η λαϊκή κυριαρχία κάμπτεται ενόψει της δημοσιονομικής χρείας και το δημόσιο συμφέρον που μονοπωλείται από τους επαϊοντες πολιτικούς γίνεται εργαλείο λοβοτομής της λαϊκής βούλησης . Εξάλλου σε ένα πελατειακά δομημένο κράτος , όπου το εκλογικό σώμα έχει συστηματικά γαλουχηθεί από τους πολιτικούς ταγούς με τα ιδανικά των προσωπικών εξυπηρετήσεων, έχει προ πολλού χαθεί η επαφή με εκείνο το συμφέρον το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί κοινό και δημόσιο. Έτσι η πολιτική «τάξη» έχει πια αναλάβει ένα διπλό ρόλο. Ως διαφθορέας του ελληνικού λαού εξασφαλίζει τον πελατειακό εξανδραποδισμό του, και κατόπιν ως σωτήρας στο έπος της δημοσιονομικής εσχατολογίας εξαγγέλλει την δήθεν λύτρωσή του από την κατάρρευση. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται , σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, για λύτρωση ή έστω λύση, ακόμη και επώδυνη, αλλά για επιδείνωση των όρων υπό τους οποίους ο ελληνικός Τιτανικός θα συγκρουσθεί με το παγόβουνο του χρέους. Ο μηχανισμός «στήριξης» μας οδηγεί όχι μόνο στην de facto απώλεια της εξωτερικής κυριαρχίας του ελληνικού κράτους , αλλά ενδεχομένως και στην απώλεια των στοιχειωδών μέσων άσκησης της κρατικής κυριαρχίας γενικά, δηλ. της δημόσιας περιουσίας του κράτους αυτού ……

ΣΑΤΑΝΟΛΟΓΙΑ

(πίνακας του Βερονέζε)


* "Η αμαρτία δεν προέρχεται από κάποιον εξωτερικό μας Σατανά, αλλά από την ίδια την καρδιά μας" ....ακούμε τον Ιησού να λέει στους μαθητές του : ¨Εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί,φόνοι, μοιχεία, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι" .Ο Σατανάς είναι μέσα μας , και όχι σαν παρείσακτος : σα συστατικό μας στοιχείο

* Περιέχουμε το κακό γιατί είμαστε πλασμένοι κατ' εικόνα του κόσμου. Τα ερπετά, τα όρνια, τα θηρία της ζούγκλας, όλα τους αναδεύονται μέσα μας. Μία μόνο διαφορά : οτι ονειρευόμαστε το Αγαθό

* Ο Διάβολος είναι ένα άλλοθι , αλλά που όταν προβάλλεται στην ύπατη δίκη, φανερώνει πρόθεση φυγοδικίας. Μόνο άν καταργήσουμε τη δίκη θ' αποδειχθεί ο Διάβολος περιττός.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ
(Από τη συλλογή δοκιμίων "ΠΟΝΤΟΠΟΡΟΙ" - Σατανολογία)

Εθνική Εορτή

Σημαίες, πρόεδροι, επίσημοι,
κατά την καθιερωμένην τάξιν
έχουν λάβει την θέση στον ναό.
Και ο Ιησούς παράμερα
συνωθείται με κάτι άσημους
που θα Τον κοινωνήσουν.

πατήρ Βασίλειος Θερμός

(από τη συλλογή Φωνήεντες στεναγμοί)

THE INTOXICATION

The gift is given:
We wear mortality,
The crash of nothing,
A passing universe…
Shells from the coast
robbed by death .
We have never seen
the maker of the soul,
the ethereal blow.

GEORGE C. ANYFANTIS


Η ΜΟΛΥΝΣΗ

Μας δόθηκε το φαρμάκι:
Το ένδυμα της θνητότητας,
η συντριβή του μηδενός ,
ένα σύμπαν που διαβαίνει.
Κοχύλια της ακτής
που ο θάνατος ληστεύει.
Δεν έχουμε αντικρύσει ποτέ
το δημιουργό της ψυχής,
την αιθέρια πνοή

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΙΘΑΚΗ - ΟΔΥΣΣΕΑΣ

Η Ιθάκη του Καβάφη. Ο Οδυσσέας του Ομήρου, ο Οδυσσέας του Σοφοκλή στο Φιλοκτήτη, ο Οδυσσέας του Τέννυσον, ο Οδυσσέας του Μπόρχες , ο Οδυσσέας του Βάρναλη στο αληθινό ημερολόγιο της Πηνελόπης , η Οδύσσεια του Καζαντζάκη (κι ακόμα η ιδιαίτερη επισήμανσή του «πως η καρδιά του ανθρώπου είναι ένας λάκκος αίμα και πέφτουν απάνω μπρούμυτα οι αγαπημένοι νεκροί και σου πίνουν το αίμα να ξεδιψάσουν, κι όσο πιο αγαπημένοι σου είναι τόσο και περισσότερο αίμα σου πίνουν…») - ο άλλος Οδυσσέας του Τζόυς . Αυτά τα λίγα πρόχειρα ….

Ας αφεθώ στον τρόμο του Ομήρου:

«Τοίσι δε και μετέειπε Θεοκλύμενος θεοειδής.
Α δειλοί τι κακόν πάσχετε; Νυκτί μεν υμέων
Ειλύαται κεφαλαί τε πρόσωπα τε νέρθε τε γούνα,
Οιμωγή δε δέδηε, δεδάκρυνται δε παρειαί
Αίματι δ’ ερράδαται τοίχοι καλαί τε μεσόδμαι.
Ειδώλων δε πλέον πρόθυρον , πλείη δε και αυλή
ιεμένων ερεσβόσδε υπό ζόφον . Ηέλιος δε
ουρανού εξαπόλωλε , κακή δ’ επιδέδρομεν αχλύς…» (Υ 350-357)

Τότε ο Θεοκλύμενος , θεόμορφος στην όψη .
Α ! δύστυχοι τι συμφορά σας καρτερεί. Σκοτάδι
κυκλώνει τα κεφάλια σας , τα πρόσωπα, τα πόδια,
Άναψε ο θρήνος , τα δάκρυα να στα μάγουλα σας τρέχουν
Και τα ωραία μεσόστυλα κι οι τοίχοι στάζουν αίμα.
Γεμάτο είναι το πρόσπιτο κι όλη η αυλή από ήσκιους
νεκρών , που μεσ’ στ’ ανήλιαγο σκοτάδι όλο και τρέχουν.
Χάθηκε ο ήλιος , πλάκωσε παντού πηχτή θολούρα…»

(μετάφραση Ζήσιμου Σιδέρη)

ΨΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ

Θυμάμαι το νανούρισμα, γριά μάνα, κάποια βράδια
στα χέρια σα με κοίμιζες αγνάντια στη φωτιά.
«Κοιμήσου γυιέ: παράγγειλα στην Πόλη τα πετράδια
τα ρούχα σου στη Βενετιά. »

Ώρες καλές, μανούλα μου: μ’ αφήκες γελασμένο.
Κι όπως βρισκόμουν, κ έμεινα στην πλάνα σου αγκαλιά.
Χρόνια….και χρόνια πέρασαν. Κι ακόμα την προσμένω
την ψεύτικη παραγγελιά

ΝΙΚΟΣ ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ - ΛΑΥΡΑΣ (1873-1952)

ΑΝΑΤΟΛΗ - ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

(πίνακας του Claude Monet)

Κύκνοι αργοτραβάν ελεφαντόβαρκες,
και ειν' αχατοστάλαχτες οι αχτίδες,
κοραλλένια είναι τα στέφανα
σε κεχριμπαρόφεγγες πλεξίδες.
Μαργαρένια λίμνη ονειροζή
νούφαρα κι' υδροχαρίδες.
Γύρω από πιότά μελίχρυσα μεθάν
ξωτικές γαλανοφρύδες.
Αντρειωμένοι καβαλλάρηδες
φεύγουν σέρνοντας πεντάμορφες...
Σαϊτευτής προβάλλεις όμως
και τα πλήθια μάγια καταλείς,
κι ένα μάγο αφήνεις μας, το φως,
ο θεός ο αρματοδρόμος!

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ "Η ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ"

ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΦΩΣ - ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΡΥΠΑΡΗΣ

Μεσουρανίς η ολόφεγγη η Σελήνη

λαμποκοπά κι αστράφτει πέρα ως πέρα.

Το φως της, μες στον έρημον αιθέρα,

της νύχτας όλα τ' άλλα φώτα σβήνει.

Μα εκεί βαθιά που ροδοφέγγει η μέρα,

όταν μικρή ζωή στη νύχτα μείνει

έν' άστρο λίγο, μα δικό του χύνει

φως τρέμιο από την άγνωστή του σφαίρα.

Κι' είπα: τέτοιο καλό μακριά ' πο μένα

αφού κοντά σε μεγαλεία ξένα

ό,τι σιμώνει το δικό του χάνει,

Καλλίτερα μακριά και μοναχός μου !

σε μιά άγνωστη κρυφή γωνιά του κόσμου

λίγο, μα και δικό μου φως , με φτάνει

ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΡΥΠΑΡΗΣ "ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΙ ΚΑΙ ΤΕΡΡΑΚΟΤΕΣ"

«ΕΝΔΟΓΡΑΜΜΑ» - ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ

Η ποιητική συλλογή «ΕΝΔΟΓΡΑΜΜΑ» του Δημήτρη Π. Κρανιώτη (εκδόσεις ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ – ΠΑΙΔΕΙΑ 2010) αποκαλύπτει - από τον τίτλο της ακόμη – τη δύναμη των λέξεων ν’ αφήνουν στην ψυχή μας τ’ αποτυπώματά τους. Το «ενδόγραμμα» μπορεί να νοηθεί : α) ως «εκτύπωμα» του λόγου στον εύπλαστο αλλά και εύθραυστο πηλό κάθε ευαίσθητης ψυχής και β) ως αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης του εξωτερικού κόσμου και της εσωτερικής δύναμης κάθε ανθρώπου. ‘Ένα «γράμμα» προιόν ή εύρημα της ανασκαφής στα βάθη του εαυτού μας. Κατά την υπόδειξη του Μάρκου Αυρήλιου « Τα εις εαυτόν , Ζ 59» « Ένδον σκάπτε. Ενδον η πηγή του αγαθού και αεί δυναμένη αναβλύειν εάν αεί σκάπτης» (Σκάψε μέσα σου. Μέσα σου βρίσκεται η πηγή του καλού και μπορεί να αναβλύζει πάντοτε, άν πάντοτε σκάβεις)

Ο Δημήτρης Κρανιώτης με ποιήματα που φέρουν το «εκτύπωμα» αυτό και είναι έργα της αδιάκοπης εσωτερικής πορείας και έρευνας του ποιητή , μας δίνει το κλειδί που ανοίγει την ψυχή μας.

Λίγα δείγματα από τη συλλογή του αυτή :

Αμαρτωλές γωνίες

«Νίκωνος Μετανοείτε»
στο ημερολόγιο
συννεφιασμένου πρωινού
με τη βροχή ν’ αντέχει,
αμετανόητα να ξεπλένει
ενοχών Ερινύες
νίκες και ήττες
σε αμαρτωλές γωνίες
πεζοδρομίων και δωματίων,
στιγμών ελασσόνων
και ομοίων.

Αποχαιρετισμός

Με λερωμένες
τις παλάμες μου
απ’ των χωραφιών
τις λάσπες,
αποχαιρέτησα
πουλιά που πετούν
στου ήλιου τα μονοπάτια,
αγγίζοντας ένα σύννεφο
που έβρεχε ασταμάτητα
πλημμυρίζοντας
τα στάχια όλο δάκρυα



Κύκλος

Σχίζω το ημερολόγιο
μη θέλοντας
να διαβώ τις ώρες,
μη θέλοντας
να σκοντάψω στις μέρες
του κύκλου
που με φυλακίζει,
πνίγοντας
ότι ωραίο
φώναξα δυνατά
μέσα μου

FAUST

Mein Liebchen, wer darf sagen:

Ich glaube an Gott?

Magst Priester odewr Weise fragen

und ihre Antwort scheint nur Spott

ueber den Frager zh sein

Goethe "FAUST"

-Ποιός καλή μου θα τολμήσει

να πει πως στο Θεό πιστεύει;

Είτε παπάδες ή σοφούς ρωτήσεις

η απόκριση τους θα ' ναι μόνο χλεύη

στο ρώτημά μου

(μετ. Κ. Χατζόπουλος)

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΧ.ΠΑΡΑΣΧΟΥ

Ακρόπολις 4/11/1883

Μεθ’ υπερηφανείας ανακοινούμεν εις τους ημετέρους αναγνώστας ανέκδοτον ποίημα του Αχιλλέως Παράσχου , περιελθόν εις γνώσιν μας. Το ποίημα δεν εγράφη δια στίχων, ουδέ καν εγράφη , και όμως μοσχοβολεί την ωραιοτέραν ποίησιν. Είνε δε το εξής : Ο Εθνικός ημών ποιητής προσεκλήθη εν Βουκουρεστίω υπό του βαθυπλούτου Ρωμούνου πρίγκιπος Σούτσου εις πολυτελέστατον γεύμα . Μετά το τέλος του γεύματος προσήνεγκεν εις τον ποιητήν ο πρίγγιψ ως ενθύμηση την εικόνα του , της οποίας το πλαίσιον απετέλουν 10.000 φράγκων . Αλλ’ ο Αχιλλεύς Παράσχος επέστρεψε τω δωρητή το χρυσίον , κρατήσας ως μόνον χρυσόν την εικόνα, διότι είπεν, αν και είναι ποιητής και υπόκειται εις ανάγκας , γνωρίζει να αγαπά τους φίλους και άνευ συμφέροντος

ΝΑ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

Εκ Παρισίων Δώρον πρωτοφανές : - Ο Βίκτωρ Ουγγώ εδέχθη προ ημερών εν τη οικία του την εξής παράδοξον επίσκεψιν . Πρεσβεία συγκειμένη εκ τεσσάρων Μορμόνων παρουσιάσθη όπως τω προσφέρη δύο εκ των ωραιοτέρων κορασίων της φυλής των Μορμόνων, παρακαλούσα συγχρόνως τον μέγαν ποιητήν να τας δεχθή ως γυναίκας του ! Ο Ουγγώ έμεινεν , εννοείται, έκθαμβος εκ του δώρου τούτου και εξέφρασε την έκπληξίν του τω αρχηγώ της πρεσβείας , όστις όμως τω απήντησεν απλούστατα ότι οι Μορμόνοι εννοούν και καλά να έχουν απογόνους του μεγάλου ποιητού! ….Ο λόγος αυτός, όστις βεβαίως θα εθεωρείτο άριστος παρά του ποιητού εις άλλην εποχήν , τω απήρεσεν ήδη , και ούτως η πρεσβεία ανεχώρησεν μετά των δύο κορασίων – λέξις σπανιωτάτης χρήσεως ενταύθα – τα οποία είχεν εκλέξει ο μέγας των Μορμόνων ιερεύς δια να κάμουν Ουγγάκια. Να τι θα πή να ήνε κανείς ποιητής!

(ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 13/11/1883)

IMMORTALITY

Among the April woods
deeper and deeper
-embarrassed not afraid –
I told my soul to sing.
A murmur in the trees…
My lips just hold the name :
“Immortality”

GEORGE C. ANYFANTIS

Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (αποσπάσματα)

1. Μέσα στην Ανάσταση του Ιησού, στη νίκη κατά του θανάτου, κρύβεται εξιδανικευμένος και λυτρωμένος ο καημός του ανθρώπου για το εφήμερο της ζωής

2. Αν θελήσουμε να ερευνήσουμε σε τι βασίζεται ψυχολογικά η χριστιανική θρησκεία , θα ιδούμε αμέσως ότι δύο είναι οι δοξασίες που καθορίζουν τη φυσιογνωμία της: ο νόμος της αγάπης και η ανάσταση των νεκρών, Το πρώτο αποτελεί μια προσφορά στην κοινωνική πραγματικότητα, το δεύτερο μιαν εποικοδομητική επαγγελία, προορισμένη να στηρίξει , μέσα στην ενδόμυχα ιδιωτική σφαίρα, την πορεία της ζωής.

3. Η θεμελίωση της θρησκείας του Χριστού έχει γίνει με πλήρη συνείδηση ότι το δράμα, άρα το κρίσιμο πρόβλημα βρίσκεται στο εντεύθεν , όχι στο επέκεινα

4. Το φοβερό του θανάτου δεν είναι μόνον ότι δείχνει τη ζωή πρόσκαιρη. Είναι κι’ ότι μοιάζει να την αφήνει αδικαίωτη, αφού την παρουσιάζει απατηλή, Έπρεπε να πολεμηθεί αυτό ακριβώς το ψυχοφθόρο αίσθημα. Η κραυγή του Αποστόλου γίνεται εδώ γοερή «Ει δε ανάστασις νεκρών ουκ εστίν , ουδέ Χριστός εγήγερται. Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται , κενόν άρα το κήρυγμα ημών , κενή και η πίστις υμών.» Είναι δραματική η λογική αλληλουχία των συλλογισμών σ’ αυτό το χωρίο.

5. Μέσα στον αποκαλυπτικό οραματισμό του Χριστιανισμού οι απανωτές γενιές των ζωντανών δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να γεννάνε, υπομονετικά σκυμμένες, έναν ωκεανό από νεκρούς , που θα φουσκώσει ξαφνικά και θα παφλάσει νικηφόρος.

6. Αλλά γιατί ν’ απορούμε που ο θάνατος ως ιδέα, υπό ομαλές συνθήκες, έχει τόση δραστικότητα και υπονομεύει το ηθικό μας; Ο άνθρωπος βλέπει τον κόσμο από μια και μόνον οπτική γωνία που του είναι υποχρεωτική: τον εαυτό του. Απώλεια του εαυτού του ίσον απώλεια του κόσμου.

7. Και ο θάνατος είναι σε τελευταία ανάλυση, μια έννοια υποκειμενική. Δεν έχουμε λοιπόν μόνο το ψυχολογικό απαράδεκτο που αντιστρατεύεται το νόμο του θανάτου. Έχουμε και το αδιανόητο. Μαζί και τα δύο, προκαλούν την αυτόματη εξέγερση.

8. Για τον άνθρωπο του καιρού μας, η πίστη του Πάσχα έχει γίνει θρησκευτική και κοινωνική γιορτή, έθιμο, αλλά χωρίς εσωτερικό νόημα. Ο θάνατος σε μια εξοντωτική αντεπίθεση ξανακέρδισε τις παλιές του θέσεις.

9. Μιλάνε για ηθική κρίση με οποιαδήποτε αφορμή, για ψύλλου πήδημα και δεν βλέπουν την αληθινή, τη βαθύτατη κρίση που μαστίζει τις ψυχές των ανθρώπων. Εκείνην που τους κάνει να χαροκοπούν , ν’ αδιαφορούν, να ξοδεύονται , να σπαταλιούνται, να φτηναίνουν, να εξοντώνονται, ν’ αποδιοργανώνονται , δίχως αισθητό λόγο, και που δεν αποβλέπει παρά μόνο στο να γεμίσει το φοβερό, το μαύρο κενό… Ποτέ οι στοχασμοί του Πασκάλ για τη «διασκέδαση» δεν ήταν τόσο επίκαιροι. Μέσα στο στρόβιλο της βακχείας μας , σβήσαμε όλες τις λαμπάδες του Πάσχα



ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ

Από το βιβλίο του «ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΚΑΪΝ»

ΣΤ ΟΣΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

Στ’ όσιου Λουκά το μοναστήρι , απ’ όσες
γυναίκες του Στειριού συμμαζευτήκαν
τον Επιτάφιο να στολίσουν , κι όσες
μοιρολογήτρες ώσμε του Μεγάλου
Σαββάτου το ξημέρωμα αγρυπνήσαν,
ποια να στοχάστη – έτσι γλυκά θρηνούσαν ! –
πως κάτου απ’ τους ανθούς , τα’ ολόαχνο σμάλτο
του πεθαμένου του Άδωνη ήταν σάρκα
και πόνεσε βαθιά ;
Γιατί κι’ ο πόνος
στα ρόδα μέσα , κι’ ο Επιτάφιος Θρήνος,
κ’ οι αναπνοές της άνοιξης που μπαίναν
απ’ του ναού τη θύρα, αναφτερώναν
το νού τους στης Ανάστασης το θάμα,
και του Χριστού οι πληγές σαν ανεμώνες
τους φάνταζαν στα χέρια και στα πόδια,
τι πολλά τον σκεπάζανε λουλούδια
που έτσι τρανά, έτσι βαθιά ευωδούσαν!

Αλλά το βράδυ το ίδιο του Σαββάτου
την ώρα π’ απ’ την Άγια Πύλη το ένα
κερί επροσάναψε όλα τα’ άλλα ως κάτου
κι’ απ’ τα’ Άγιο Βήμα σάμπως κύμα απλώθη
το φως ώσμε την ξώπορτα , όλοι κι’ όλες
ανατρίχιαξαν π’ άκουσαν στη μέση
απ’ τα «Χριστός Ανέστη» μιαν αιφνίδια
φωνή να σκούξει : «Γιώργαινα ο Βαγγέλης!»

Και να ο λεβέντης του χωριού , ο Βαγγέλης
των κοριτσιών το λάμπασμα, ο Βαγγέλης
που τον λόγιαζαν όλοι για χαμένο
στον πόλεμο . Και στεκόταν ολόρτος
στης εκκλησιάς τη θύρα, με ποδάρι
ξύλινο, και δε διάβαινε τη θύρα
της εκκλησιάς, τι τον κοιτάζαν όλοι
με τα κεριά στο χέρι, τον κοιτάζαν,
το χορευτή που τράνταζα τα’ αλώνι
του Στειριού, μια στη όψη, μια στο πόδι,
που ως να το κάρφωσε ήταν στο κατώφλι
της θύρας, και δεν έμπαινε πιο μέσα!

Και τότε – μάρτυράς μου να’ ναι ο στίχος
ο απλός κι αληθινός ετούτος στίχος –
απ’ το στασίδι που μουνα στημένος
ξαντίκρισα τη μάνα, απ’ το κεφάλι
πετώντας το μαντίλι, να χιμήξει
σκυφτή και ν’ αγκαλιάσει το ποδάρι,
το ξύλινο ποδάρι του στρατιώτη,
- έτσι όπως το είδα ο στίχος μου το γράφει
ο απλός κι αληθινός ετούτος στίχος –
και να σύρει απ’ τα βάθη της καρδιάς της
ένα σκούξιμο « Μάτια μου….Βαγγέλη !»

Κι ακόμα μάρτυράς μου να’ ναι ο στίχος
ο απλός κι αληθινός ετούτος στίχος –
ξοπίσωθέ της, όσες μαζευτήκαν
από το βράδυ της Μεγάλης Πέφτης,
νανουριστά, θαμπά για να θρηνήσουν
τον πεθαμένον Άδωνη, κρυμμένο
μες στα λουλούδια, τώρα να ξεσπάσουν
μαζί την αξεθύμαστη του τρόμου
κραυγή που, ως το σκοτάδι που κρατιόμουν,
ένας πέπλος μου σκέπασε τα μάτια.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ "ΛΥΡΙΚΟΣ ΒΙΟΣ"

ΑΧΙΝΟΣ

Την ποίηση, αν δεν υποχωρεί,
μπορείς να τη βιάσεις,
δεν είναι δα πρωτόβγαλτη παρθένα
έχει ασκηθεί στην πονηριά και την υποκρισία.
Χρόνια και χρόνια σου ορκιζόταν
αιώνια πίστη κι αφοσίωση
καταβροχθίζοντας κομμάτια απ' τη ζωή σου
για μιά παραίσθηση, για μιά παραφορά,
που τελικά κατέληγε σε κλάμα...
Και τώρα
τάχα δε σ' αναγνωρίζει...
Σε προσπερνά γυρνώντας το κεφάλι,
με αμούστακα αγοράκια χαριεντίζεται,
ανύποπτες παιδούλες ξεμυαλίζει -
Ου να χαθεί ! Δε θα της κάνω το χατήρι,
δε θα την πιάσω απ' τα μαλλιά,
το αραχνούφαντό της δε θα σκίσω...
Ξέρω το βρίσκεται απο κάτω,
τί ματαιότης εγκοσμίων σαρκάζει,
ποιά τρύπα καιροφυλακτεί
-ένδοξους κι άδοξους, μεγάλους και μικρούς -
σαν μαύρος αχινός
να μας ρουφήξει.

ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ
"ΑΛΜΠΟΥΜ ΑΠΟΚΟΜΜΑΤΩΝ"

ΔΙΣΚΟΙ ΤΟΥ ΓΡΑΜΜΟΦΩΝΟΥ

Οι σκουριασμένες φωνές
σβήνουν πρώτα στη μνήμη.
Βαθαίνει το μαύρο
στις σήραγγες των ονείρων.
Χρόνος, μύγες και σκόνη
κι ο δαίμονας του φόβου,
λυπημένες μουσικές
στις βάρκες των ματιών σου…
Κι ο στεναγμός του ανέμου:
«Είμαστε πάντα μόνοι»

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

Ο Ιησούς εγκαταλείπει τον πατέρα του

Βρήκα χτες βράδυ το Χριστό, ρακένδυτο,
σε μια γωνιά να ζητιανεύει.

Ήταν ισχνός και κάτωχρος,
μες στο δριμύ ψύχος του φετινού χειμώνα,
αξύριστος, τα δόντια του χτυπούσαν,
βήχας φριχτός
του ξέσκιζεν αλύπητα το στήθος.

Καθήσαμε σ’ ένα παγκάκι
κι έβγαλα κονιάκ από το πανωφόρι μου
και του δωσα.

Μάλωσα με το γέρο μου, αδερφέ μου,
τα βρόντηξα όλα
και όπως τώρα
στου λιμανιού τα στέκια αυτά τη βγάζω
μου είπε, και μου ζήτησε τσιγάρο.


ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ
(ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1956-1993)

ΣΟΝΕΤΟ

Περιστέρα της φαντασίας αλήτισσα
που τις στερνές αγάπες προσανάβεις
ψυχή του ανθού, της μουσικής , της λάμψης
περιστέρα της φαντασίας αλήτισσα.

Πέτα πάνω απ’ την πέτρα που ερημίτισσα
τη λούζει η παγοθάλασσα των πόνων.
Στο διάβα σου ένα φως αν πέσει μόνον
πάνω απ’ την πέτρα τη μουντή ερημίτισσα.

Πέτα πάνω απ’ τη σκυθρωπή ερημίτισσα,
Περιστέρα της φαντασίας, χιονιού φτερούγα
σαν όστια θεϊκή , τόσο ελαφρούλα

σα νιφάδα χιονιού, φτερούγα θεία,
κρίνος, ανθός χιονιού, πάχνη, ευλογία,
περιστέρα της φαντασίας αλήτισσα

RICARDO JAIMES FREYRE (1872-1933)
(μετ. Ηλίας Ματθαίου «ΠΟΙΗΣΗ ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ»)

ΤΑΛΑΝΤΕΥΣΗ

Ο χρόνος μου ο πεντηκοστός ήταν φευγάτος
κι ήμουν εγώ, άντρας μονάχος
σ’ ένα γεμάτο του Λονδίνου καφενείο
μ’ άδειο φλυτζάνι κι ανοιχτό βιβλίο
στου τραπεζιού το μάρμαρο το κρύο.

Κι ενώ τα γύρω μου κοιτούσα αφηρημένος,
Ένιωσα ξάφνου να ‘μαι φλογισμένος
Και είκοσι λεπτά, λίγο πολύ,
τόση μου φάνηκε η χαρά μου εκεί
ήμουν ευλογημένος κι’ ευλογούσα τη ζωή.

WILLIAM BUTLER YEATS
(μετ. Σπύρος Ηλιόπουλος)

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΧΕΛΩΟ

Έτσι σαν ανέκδοτο .....

Αρθρο 13 Ν 3841/2006

1. Τα έργα μερικής εκτροπής του άνω ρου του ποταμού Αχελώου προς τη
Θεσσαλία χαρακτηρίζονται ως έργα μεγάλης κλίμακας και εθνικής σημασίας.

2. Εγκρίνεται το Σχέδιο Διαχείρισης των λεκανών απορροής των ποταμών Αχελώου και Πηνειού Θεσσαλίας, που εκπονήθηκε από τη Γενική Γραμματεία Δημόσιων Εργων (Γ.Γ.Δ.Ε.) του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων Εργων (Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.) και θεωρήθηκε από την Κεντρική Υπηρεσία Υδάτων του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων Εργων. Το σχέδιο αυτό επισυνάπτεται ως Παράρτημα Β` του παρόντος νόμου.

3. Εγκρίνονται οι περιβαλλοντικοί όροι και περιορισμοί, για τους οποίους τηρήθηκαν πλήρως όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένων και των διαδικασιών δημοσιοποίησης και διαβούλευσης με το ενδιαφερόμενο κοινό και τις συναρμόδιες Υπηρεσίες, από τις κείμενες διατάξεις της εθνικής και κοινοτικής νομοθεσίας για το περιβάλλον και την προστασία των αρχαιοτήτων και της πολιτιστικής κληρονομιάς και οι οποίοι αναφέρονται στην κατασκευή και λειτουργία των έργων μερικής εκτροπής του άνω ρου του Αχελώου ποταμού προς τη Θεσσαλία. Η τήρηση των όρων αυτών αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την υλοποίηση των έργων και βαρύνει το φορέα εκτέλεσης και λειτουργίας τους. Οι
περιβαλλοντικοί όροι επισυνάπτονται ως Παράρτημα Γ` του παρόντος νόμου.

4. Δημόσια έργα, καθώς και έργα της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (Δ.Ε.Η.), τα οποία δημοπρατήθηκαν και κατασκευάσθηκαν ή βρίσκονται στο στάδιο κατασκευής και αφορούν σε έργα εκτροπής του άνω ρου του ποταμού Αχελώου προς Θεσσαλία και έργα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, επιτρέπεται να λειτουργήσουν ή να ολοκληρωθεί η κατασκευή τους σύμφωνα με το εγκρινόμενο σχέδιο διαχείρισης και τους εγκρινόμενους κατά την προηγούμενη παράγραφο περιβαλλοντικούς όρους.

ΥΛΙΚΑ ΜΝΗΜΗΣ

(χαι - κου στη μνήμη του πατέρα )

1

Αρχαίος λυγμός
στο παγωμένο χώμα:
ταπεινή βροχή

2.

Πικρό το δάκρυ,
τη δίψα του θανάτου
ξεδιψάζοντας

3.

Δάχτυλο σκληρό
δείχνοντας ουρανό
το κυπαρίσσι

4.

Κάτω στον κάμπο
κατρακυλούν σύννεφα
γεμάτα λύπη

5.

Σκεύος οδύνης
στην ηχώ του θανάτου
μοιρολογώντας

6.

Σαρξ εκ της σαρκός,
η νύχτα με προσμένει:
έσχατος λόγος


7.

Ρίγος της φρίκης:
Στα παραπετάσματα
ο φεύγων χρόνος


8.

Λέξεις των νεκρών :
Κώδικες των ονείρων
ανεξήγητοι

9.

Στίχοι και στίχοι ,
ορφανοί στ’ ονείρου
τα μεσάνυχτα

10.

Στη μαύρη νύχτα
βωμός κάθε σου λέξη,
αστραπόφωτος

11

Στα παλιά βιβλία
χνάρια της απουσίας σου:
Υπογραμμίσεις

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

XAI-KOY (Μικρά νυχτερινά)

1

Κλωνάρι μ’ άστρα.
Αμίλητο φεγγάρι
Τρέμουν τα χείλη

2.

Η νύχτα πέφτει,
ψιθυρίζουν οι κήποι
«Ερωτευθείτε»

3.

Νύχτα του θέρους:
Ο ποταμός των άστρων,
ο άλλος δρόμος

4.

Νύχτες των μύρων:
Το φεγγάρι στα νερά
ίχνος ονείρων ….

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

XAI-KOY (Τ' ΑΝΕΜΟΥ)

Ι

Στα δαφνόφυλλα
παράφορος άνεμος:
ώρα του μάντη

ΙΙ

Χρησμός ανέμου:
Μεσάνυχτα, μια λεύκα
κροταλίζοντας

ΙΙΙ

Ρυθμός της νύχτας,
ο ψίθυρος της λεύκας
ακατάληπτος

IV

Φθαρτός ουρανός.
Άνεμος στα στάχυα
ο φεύγων χρόνος

V

Χορός ανέμου
Λαγωνικό του χρόνου
στα χαμόκλαδα

VI

Η νύχτα πέφτει.
Της λήθης ο αγέρας
στον ανεμοδείκτη.

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

Ο ΒΑΛΤΑΣΑΡ ΕΙΧΕ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ

1459

Belshazzar had a Letter-
He never had but one-
Belshazzar’s Correspondence
Concluded and begun
In that immortal Copy.
The Conscience of us all
Can read without its Glasses
On Revelation’ s Wall –

Ο Βαλτάσαρ είχε ένα γράμμα –
Δεν είχε παρά μόνον ένα –
Η αλληλογραφία του Βαλτάσαρ
άρχισε και τέλειωσε
σε κείνη την αθάνατη γραφή.
Η Συνείδηση όλων μας
μπορεί να διαβάσει χωρίς τα γυαλιά της
στον τοίχο της Αποκάλυψης.

EMILY DICKINSON "The Complete Poems"

Απόδοση στα Ελληνικά Γ.Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Να γυρίσω μέσα μου τα μάτια!
Στις φλούδες τις μυριστικές,
στην πέτρα τ’ ανεξήγητου χρησμού,
στη ραφή των σκισμένων ημερών μου.
Να βρω το μικρό σπουργίτη
που ζητιανεύει τα ψίχουλα
μιας ανείπωτης λέξης
πάνω στο φράχτη της σιωπής.
Να γίνω πάλι το δέντρο που χορεύει
με το μαντίλι τ’ ανέμου
στο γκρεμό της ομορφιάς...
Αμήν !

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΚΑΠΟΤΕ ...ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

Η τε γαρ πλάτανος αύτη μαλ' αμφιλαφής τε και υψηλή, του τε άγνου το ύψος και το σύσκιον πάγκαλον, και ως ακμήν έχει της άνθος, ως αν ευωδέστατον παρέχοι τον τον τόπον. Η τε αυ πηγή χαριεστάτη υπό της πλατάνου ρει μάλλα ψυχρού ύδατος , ωστε γε τω ποδί τεκμήρασθε. Νυμφών δε τινών και Αχελώου ιερόν απο των κορών τε και αγαλμάτων έοικεν είναι. Ει δ' αυ βούλει, το εύπνουν του τόπου ως αγαπητόν και σφόδρα ηδύ. Θερινόν τε και λιγυρόν υπηχεί τω των τεττίγων χορώ. Πάντων δε κομψότατον το της πόας, οτι εν ηρέμα προσάντει ικανή πέφυκε κατακλινέντι την κεφαλήν παγκάλως έχειν

Και ο πλάτανος αυτός είναι πολύ φουντωτός και υψηλός και της λυγαριάς το ύψος και η πυκνή σκιά πάρα πολύ ωραία και πόσο τ' άνθια της είναι στην ακμή τους, ωστε γεμίζουν ευωδιές πάρα πολύ τον τόπο. Και η πηγή πάλι κάτω απο τον πλάτανο χαριτωμένη τρέχει με πολύ κρύο νερόι, όπως τουλάχιστον καταλαβαίνει κανείς από το πόδι του. Φαίνεται από τας κόρας και τα αγάλματα, οτι είναι ιερό (τόπος αφιερωμένος) κάποιων Νυμφών και του Αχελώου. Κι αν πάλι θέλης (κι άλλο), το ωραίο αεράκι του τόπου πόσο είναι επιθυμητό και πολύ ευχάριστο με καλοκαιριάτικο και μελωδικό ήχο συνοδεύει τη χορωδία των τζιτζικιών. Το πιό χαριτωμένο όμως απ' όλα είναι το χορταράκι, γιατί έχει φυτρώσει σ' ανάλαφρη ανωφέρεια κατάλληλα, αφού ξαπλώση κανείς , να έχη το κεφάλι του πάρα πολύ ωραία.

ΠΛΑΤΩΝ "ΦΑΙΔΡΟΣ " 230 Β2-C6 (μετ. Ν. Αχείμαστου)

CESARE BECCARIA - ΠΕΡΙ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΠΟΙΝΩΝ

Οι πλειότεροι νόμοι δεν είναι παρά προνόμια μερικών τινών ανθρώπων, ήγουν φόρος, τον οποίον πληρώνουν οι πολλοί προς ωφέλειαν ολίγων τινών

Cesare Beccaria "Περί αδικημάτων και ποινών" (μετ. Χαρ. Π. Σοφιανόπωλου - εκδ. 1842)

ΘΕΛΩ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η αλήθεια παραμένει αλήθεια και όταν ακόμη το υποκείμενον την αναγνωρίζει και την προασπίζει μόνον από της στενής απόψεως του ιδίου αυτού συμφέροντος . Τον Shylok φέρουσι προ του δικαστηρίου το μίσος και η επιθυμία της εκδικήσεως δια να αποκόψη μίαν λίτραν σαρκός από το σώμα του Antonio , αι λέξεις όμως, τας οποίας ο ποιητής θέτει εις το στόμα του είναι εξ ίσου αληθείς, όπως και αν προήρχοντο από κάθε άλλον. Είναι η γλώσσα την οποίαμ το προσβληθέν περί δικαίου αίσθημα θα ομιλή πάντοτε εις πάντα τόπον και χρόνον. Είναι η δύναμις και το αδιάσειστον της πεποιθήσεως, ότι το δίκαιον είναι πάντοτε δίκαιον . Είναι η παραφορά και το πάθος του ανδρός, όστις έχει την συναίσθησιν, ότι εις την υπόθεσιν ,την οποίαν υποστηρίζει, δεν πρόκειται μόνον περί του ιδίου του προσώπου, αλλά περί του νόμου. Τη λίτρα το κρέας , είναι οι λόγοι τους οποίους θέτει ο Shakespeare εις το στόμα του Shylok «τη λίτρα το κρέας που απαιτώ, την αγόρασα ακριβά, είναι δική μου, και τη θέλω. Αν μου την αρνηθήτε , ανάθεμα στους νόμους σας ! Δεν θάχει το δίκαιον της Βενετίας καμμία δύναμη. …. Θέλω το νόμο …. Έχω εδώ το γραμμάτιό μου.»

«Θέλω το νόμο» . Ο ποιητής κατόρθωσε δια των τριών αυτών λέξεων να αποδώση την πραγματικήν σχέσιν του δικαίου υπό την υποκειμενικήν αυτού έννοιαν προς το δίκαιον υπό την αντικειμενικήν τοιαύτην ως και την σημασίαν του διά το δίκαιον, τόσον επιτυχώς, όσον ουδείς φιλόσοφος του δικαίου θα ηδύνατο να πράξη τούτο. Διά των λέξεων αυτών μετεβλήθη το ζήτημα δια μιας , από απλήν απαίτησιν του Shylok εις υπόθεσιν αφορώσαν τον νόμον της Βενετίας. Πόσον μέγα και γιγαντιαίον φαίνεται το ανάστημα του ανδρός, όταν εκφέρη τους λόγους αυτούς ! Δεν είναι πλέον ο Εβραίος , ο οποίος αξιοί μίαν λίτραν σαρκός , είναι αυτός ούτος ο νόμος της Βενετίας, όστις κρούει την θύραν του Δικαστηρίου , διότι το δικαίωμά του και ο νόμος της Βενετίας είναι έν και το αυτό πράγμα. Με το ιδικόν του δικαίωμα ανατρέπεται και αυτός ο νόμος της Βενετίας. Και όταν βλέπει τις αυτόν τότε να συντρίβηται υπό το βάρος της δικαστικής αποφάσεως , ήτις δι’ ευτελούς ευφυολογήματος ματαιοί την άσκησιν του δικαιώματός του και να απέρχηται κλονιζόμενος, με λυγισμένα τα γόνατα, συντετριμένος, ακολουθούμενος από τον σαρκασμόν όλων, πώς δύναται τις να αποδιώξη το συναίσθημα, ότι μαζί του εκάμφθη ο νόμος της Βενετίας, ότι δεν πρόκειται περί του Εβραίου Shylok, όστις απέρχεται συρόμενος, αλλά περί της τυπικής εκείνης μορφής του Εβραίου του Μεσαίωνος, του παρία εκείνου της κοινωνίας, ο οποίος εις μάτην κραυγάζει δια δικαιοσύνην;

Rudolf von Jhering (1818-1892)
“Der Kampf ums Recht” (Ο αγών διά το δίκαιον)
μετ. Σπυρ. Μανούσου εκδ. 1931

ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΙΑ

Ι

Κρατώντας το νήμα μιας λέξης
πλανήθηκα στο λαβύρινθο των ονείρων,
γυρεύοντας να σκοτώσω το Τέρας.
Στους άδειους διαδρόμους,
στις αυστηρές κάμαρες,
στις σκοτεινές σκάλες
στις γωνιές με τις σβησμένες στάχτες
μ’ ακολουθούσε η σκιά σου , αμίλητη.
Σ’ αντίκρυσα στον καθρέφτη.
Μια στιγμή πριν την αυγή ψιθύρισες:
«Τι τους νοιάζει τους νεκρούς ο πετεινός;
Τι τους νοιάζει τους νεκρούς η μέρα;»

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΠΑΝ

Στα βράχια του έρμου ακρογιαλιού και στης τραχιάς χαλικωσιάς
τη λάβρα,
το μεσημέρι, όμοιο πηγή, δίπλα από κύμα σμάραγδο,
τρέμοντας όλο , ανάβρα’…

Γαλάζια τριήρη στο βυθόν, ανάμεσα σ’ εαρινούς αφρούς,
η Σαλαμίνα,
και της Κινέτας, μέσα μου κατάβαθος ανασασμός,
πεύκα και σκίνα.

Το πέλαγο έσκαγ’ όλο αφρούς και, τιναχτό στον άνεμο,
ασπροβόλα’
την ώρα που τ’ αρίφνητο κοπάδι των σιδέρικων
γιδιών ροβόλα’ …

Με δυό σουρίγματα τραχιά που- κάτουθε το δάχτυλο
απ’ τη γλώσσα
βάνοντας –βούιξ’ ο μπιστικός, τα μάζωξ’ όλα στο γιαλό
κι’ ας ήταν πεντακόσα!

Κι όλα σταλιάσανε σφιχτά τριγύρ’ απ’ τα κοντόθαμνα
κι’ απ’ το θυμάρι,
κι ως εσταλιάσανε, γοργά, τα γίδια και τον άνθρωπο
το κάρωμα είχε πάρει.

Και πιά, στις πέτρες του γιαλού, κι’ απάνου απ’ των σιδέρικων
γιδιών τη λάβρα,
σιγή . Κι ως από στρίποδα, μεσ’ απ’ τα κέρατα, γοργός
ο ήλιος, καπνός ανάβρα’ …

Τότε είδαμε – άρχος και ταγός- ο τράγος να σηκώνεται
μονάχος,
βαρύς στο πάτημα κι’ αργός, να ξεχωρίσει κόβοντας, κ’ εκεί
όπου βράχος,

σφήνα στο κύμα μπαίνοντας , στέκει λαμπρό για ξάγναντο
ακρωτήρι,
στην άκρη απάνου να σταθεί, που η άχνη διασκορπά τ’ αφρού
κι’ ασάλευτος να γείρει,

μ’ ανασκωμένο, αφήνοντας να λάμπουνε τα δόντια του,
τ’ απάνω χείλι,
μέγας κι’ ορτός, μυρίζοντας το πέλαγι το αφρόκοπο,
ως το δείλι !

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Κοιμήθηκε βαριά. Ξύπνησε , μ' ένα τσεκούρι να χωρίζει στα δυό το μυαλό του, τρέμοντας στον εφιάλτη...

"Στις Γενικές Εξετάσεις Λυκείων του έτους 2109 , στο μάθημα της Λογοτεχνίας , εξεταστέα ύλη το ποίημα του Σαχτούρη "Ο ΕΛΕΓΚΤΗΣ" , ερώτηση 4η (μονάδες 20): Στο ακόλουθο ποίημα του Γ.Α. (άγνωστων λοιπών στοιχείων ποιητή των αρχών του περασμένου αιώνα) πώς εντάσσονται και τι νόημα δίνουν οι τελευταίοι στίχοι του ποιήματος του Σαχτούρη; "

ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ ΠΟΥΛΙΩΝ
Τελειώνει η μέρα.
Γνωρίζω τί έχω χάσει.
Κραυγάζει μέσα μου
χιλιάδες σκοτεινούς χρησμούς
το παρελθόν που επελαύνει.
Τρίζουν εικόνες,με κυκλώνουν
οι δείχτες του ρολογιού
πεινασμένοι λύκοι.
Ακούω τη φωνή σου, ποιητή:
"Εγώ, κληρονόμος πουλιών
πρέπει
έστω και με σπασμένα φτερά
να πετάω"

ΑΓΚΥΡΑ

Θα ξύσω με τα μολύβια μου

όλη την πορτοκαλορόδινη σκουριά

που κρατάει την άγκυρα

-κι εμένα μαζί-

στο ασήκωτο βάρος της μοναξιάς

και της ατίμωσης

Θ ακονιστούν οι μολυβένιες ακμές,

θ ανταλλάξω σκουρισμένες αφές

με αλμυρές προσδοκίες

και επιτέλους,

θα μπορέσω πάλι να γράψω ...

ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΡΟΥΛΗ

Από τη συλλογή της "Τα πορτοκαλορόδινα" (Εκδόσεις Ηριοδανός 2008)

ΛΑΖΑΡΟΙ

Οι καμπάνες …οι καμπάνες …οι καμπάνες.
Τι θλιμμένα , τι παράξενα χτυπάνε ,
σα μακάβρια εμβατήρια , σαν παιάνες,
τους Λαζάρους των καημών μας να ξυπνάνε…

Ω! οι απέραντοι καημοί μας που λουφάζουν,
στης ψυχής τη σαρκοφάγο κουρνιασμένοι,
και κοντά τους μας καλούνε , μας φωνάζουν
των Λαζάρων η καμπάνα όταν σημαίνει.

Που να πάμε να κρυφτούμε , που να πάμε;
Οι νεκροί τους ζωντανούς παραμονεύουν,
μέρα νύχτα με Λαζάρους περπατάμε
μες στα μνήματα οι ψυχές μας ζητιανεύουν.

Που να πάμε να κρυφτούμε απ’ τις καμπάνες
που μέσα μας στη νύχτα αργοχτυπάνε
σα μακάβρια εμβατήρια, σαν παιάνες,
τους Λαζάρους των καημών μας να ξυπνάνε;

ΚΛΑΥΔΙΟΣ ΜΑΡΚΙΝΑΣ
Ποιήματα Επιλογή (1917-1957)

ΚΗΠΟΣ

Κήπε τ’ Απρίλη μες στο φως μύρια πουλιά όλη μέρα
χαιρόσουν . Όμως έπρεπε ν’ αρχίσει να νυχτώνει
να σε σκεπάσουν οι σκιές της λύπης πέρα ως πέρα
για να τα’ ακούσεις μέσα σου το μουσικό τ’ αηδόνι….

ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΟΡΦΥΡΑΣ

ΤΟ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ

Ωστόσο,
πάρε τ΄ αυλάκι των λυγμών μας μονοπάτι,
κι έλα στο σπίτι μας Μητέρα.
Άδεια η γωνιά σου, φουσκωμένο το παλτό σου
με γήινο, ασφυκτικό αγέρα.
Το κουταλάκι που ΄φερνες στα χείλη
πίνει τον ήλιο απ’ το παράθυρό σου .
Ανάσκελα κοιτάει τον ουρανό σου.
Ανατριχιάζω.
Αχρείαστο, λοιπόν, το κουταλάκι
που δρόσιζε των τελευταίων σου στιγμών τη δίψα;
Τώρα τα μάτια σου ορθάνοιχτα στο θαύμα.
Σε ατελεύτητη ευφροσύνη τυλιγμένα,
αντέχουν τη φθαρτότητα του τάφου.
Τα χείλη σου αρνούνται το μικρό σου κουταλάκι.
Σε αιχμαλώτισε του απρόοπτου η έλξη;
Όμως, εγώ, βυθίζομαι στη βεβαιότητα του τάφου,
καθώς εσύ ανηφορίζεις
στους καταρράχτες του φωτός της άλλης όχθης.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ-ΠΑΝΟΥ
(Από τη συλλογή «ΤΟ ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ» (1979)

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΚΑΡΔΙΤΣΗΣ (1)

Καιρός ν' ανοίξω το αρχείο .

Φωτογραφία των αρχών της δεκαετίας του 50.

Καρδίτσα

Στο κέντρο διακρίνονται : με τα μαύρα γιαλιά ο Αλέξανδρος Βαμβέτσος (1890-1971) , σπουδαίος νομομαθής , καθηγητής της ΑΣΟΕΕ , κατ΄επανάληψη βουλευτής Τρικάλων και αρχηγός του Κόμματος της Τρίτης Κατάστασης (1946) , με τα μαύρα γιαλιά και τη λευκή καμπαρντίνα ο Αθανάσιος Μπλατσούκας , δήμαρχος Καρδίτσας (1950-1954) και δεξιά με τη λευκή καμπαρντίνα ο Γεώργιος Παπαευθυμίου (1920-1994) δικηγόρος , τότε πολιτευτής με το κόμμα του Βαμβέτσου και αργότερα βουλευτής της Ε.Ρ.Ε. , της ΕΠ και της Νέας Δημοκρατίας - μαζί με πολιτικούς τους φίλους.

ΙΣΩΣ

Ίσως μια μέρα ξαναγεννηθώ. Να μάθω ανάγνωση, συλλαβίζοντας το φως στα φύλλα της ελιάς, γραφή με τα χνάρια των γλάρων στην υγρήν άμμο. Να παραβγαίνω τον άνεμο, τρέχοντας σε χιονισμένους δρόμους. Να ερωτευτώ με την τρέλα τ’ αηδονιού στο δάσος της άνοιξης. Να παλεύω με την ορμή του ποταμού στα στενά των βράχων. Και τέλος να βρω την γαλήνη των κάμπων στο μενεξεδένιο δειλινό.

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

Η ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΣΦΕΝΤΟΝΑΣ

Βιτρίνες , πολλαπλοί καθρέφτες,
ασταφτερές οθόνες... Είδωλα σκιών.
Ανάστροφος , γυάλινος κόσμος.
Αντίκρυ σου στέκεται, ποιητή,
ο Γολιάθ των αιώνων.
Τίναξε τον στίχο σου,
την πέτρα της σφεντόνας...

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΤΗΣ ΕΚΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Λάσπη γυμνή στο φώς.
Σιγά- σιγά άρχισα να βλέπω.
Φρίκη των οραμάτων
στο κρύσταλλο των νερών…
Βήματα στο δειλινό,
θυμωμένες φωνές:
«Ιδού Αδάμ γέγονεν
ως είς εξ ημών»
Ο Πανάρχαιος Μόνος,
κάτοικος του ονείρου
με ζητούσε.
Βυθίστηκα στα φύλλα,
στη θλίψη των αρωμάτων.
Αρνήθηκα τα δώρα του,
την αυταπάτη της γλώσσας…
Η έρημος με καλούσε.
Στον άδειο κήπο
έμεινε να σαπίζει
το δαγκωμένο μήλο.

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΔΝΟΦΕΡΟΝ ΥΔΩΡ (ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ...)

1. Φίλου γαρ εχθρά μοι ....μέλαιν΄ Αρά

ξηροίς άκλαυτος όμμασιν προσιζάνει

λέγουσα κέρδος πρότερον υστέρου μόρου...

ΑΙΣΧΥΛΟΣ "ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ" (στίχοι 695-697)

2. πλάσματα πηλού ......άνδρες εικελόνειροι

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ "ΟΡΝΙΘΕΣ" (στίχοι 685 -690)

3. Κήρυξ , τίπτε δε μοι παίς οίχεται ; ΟΔΥΣΣΕΙΑ Δ 707

4. άχος....θυμοφθόρον ΟΔΥΣΣΕΙΑ Δ 716

5. τέκνον εμόν, πως ήλθες υπό ζόφον ηερόεντα

ζωός εών ΟΔΥΣΣΕΙΑ Λ 155-156

6. ψυχή δ' ηυτ΄όνειρος αποπταμένη πεπότηται

ΟΔΥΣΣΕΙΑ Λ 222

7. και τω νήδυμος ύπνος επί βλεφάροιριν έπιπτεν

νήγρετος ήδιστος, θανάτου άγχιστα εοικώς

ΟΔΥΣΣΕΙΑ Ν 79-80

8. Ειδώλων δε πλέον πρόθυρον, πλείη δε και αυλή

ιεμένων ερεβόσδε υπό ζόφον

ΟΔΥΣΣΕΙΑ Υ 355-356

9. οίη περ φύλλων γενεή ΙΛΙΑΔΑ Ζ 146

10. κρήνη μελάνυδρος .....δνοφερόν ύδωρ ΙΛΙΑΔΑ Ι 14-15

ΠΕΡΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η γραφειοκρατία έχει μεταφυσικές προεκτάσεις...Ο υπάλληλος δηλαδή το κράτος, δηλαδή ο νόμος, από τη στιγμή που θα πέσεις στο οπτικό τους πεδίο, θα σε κοιτάξουν με δυσπιστία: είσαι ένοχος ίσαμε που ν' αποδειχθεί πως είσαι αθώος ....

Αθλιότητες της παιδικής και της νεανικής ηλικίας, αρρώστιες χρόνιες και ανίατες, ερωτικές αποτυχίες, απουσία οικογενειακής θαλπωρής, επιστημονική ανεπάρκεια, αγοραφοβία έμφυτη ή επίκτητη απαισιοδοξία αποτελούν κατάλληλα υλικά, για να δημιουργηθεί ο γραφειοκράτης, ένας άνθρωπος που πάει να γίνει ρομπότ και που θέλει να μεταμορφώσει σε ρομπότ και τους άλλους....

....Άνθρωποι , κατά τα άλλα απαράγωγοι, με μια σειρά εγκυκλίους αναρριχήθηκαν σε υψηλότατες θέσεις κι απόχτησαν ακτινοβολία που θάμπωσε τα μάτια των απλοϊκών. Αλλ' όταν ήρθε η ώρα να καταθέσουν τα σύμβολα της εξουσίας και να παραχωρήσουν το αξίωμά τους σε άλλους σαδιστές , άν είχαν την έμπνευση να ρίξουν μιά ματιά στον εσωτερικό τους κόσμο, δε βρήκαν παρά αριθμούς πρωτοκόλλου. Η ζωντανή ζωή είχε γίνει εγκύκλιος.

Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ "ΟΙ ΣΚΛΗΡΟΙ ΚΑΙΡΟΙ"

ΣΕ ΣΕΝΑ ΕΡΧΟΜΑΙ, ΚΥΡΙΕ --- J.PAUL.SARTRE

Σε σένα έρχομαι, Κύριε, σε σένα. Πορεύομαι μες στη νύχτα. Δός μου το χέρι σου. Πες μου, δεν είσαι η Νύχτα; Η Νύχτα, η Απουσία που ξεσκίζει το παν! Γιατί εσύ είσαι αυτός που είναι παρών μέσα στην παγκόσμια Απουσία, αυτός που ακούμε όταν δεν ακούγεται ψίθυρος, αυτός που βλέπουμε όταν δε βλέπουμε τίποτα. Γρηά νύχτα, μεγάλη νύχτα, μάνα των όντων, νύχτα της άγνοιας, νύχτα της δυστυχίας και του ολέθρου, κρύψε με, κατάπιε με, χώσου ανάμεσα στην ψυχή μου και σε μένα και καταβρόχθισέ με. Θέλω τη γύμνια, το αίσχος και τη μοναξιά της καταφρόνιας, γιατί ο άνθρωπος πλάστηκε για να ξεκάνει τον άνθρωπο εντός του.

Jean Paul Sartre "Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ" (Μετ. Θ. Δίζελου- Κ. Νικολάου)

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ

"...Σημασίαν δεν έχει δι' ένα τόπον το ότι έλαχεν εις αυτόν κακός κυβερνήτης ή το οτι κυβερνήτης περί ού τόσος εγένετο θόρυβος, παρουσιάσθη και του θορύβου και των πιστών του κατώτερος. Σημασίαν έχει το οτι τα γενόμενα μένουν απαρατήρητα, οτι ουδείς διαμαρτύρεται, οτι ουδεμία διαμαρτυρία ευρίσκει ακροατάς, οτι η σαπρία της ρίζης κατέπνιξε και τον κορμόν και τα φύλλα, οτι ο οργανισμός της Ελλάδος δεν έχει κάν πυρετόν, δεν παρουσιάζει αντίδρασιν, δεν οργίζεται, δεν προσέχει, δεν ενδιαφέρεται. Οι πολίται έγιναν στόμαχοι, έντερα αι καρδίαι, τα χείλη σιωπούν, τα στόματα τρώγουν, η σκέψις ταπεινή και πεζή περιφέρεται με το βλέμμα λοξόν γύρω εις τον στενόν κύκλον των μικρών συμφερόντων..."

Γεώργιος Α. Βλάχος "ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ" (ΕΜΠΡΟΣ 31.12.1928)

ΤΑ ΜΟΝΑ ΝΕΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΩ

Τα μόνα νέα που γνωρίζω

είναι καθημερινά δελτία

της αθανασίας

Τα μόνα θεάματα που βλέπω

σήμερα και αύριο,

ίσως στην αιωνιότητα.

Ο μόνος που συναντώ

ειν' ο Θεός , ο μόνος δρόμος

η ύπαρξη. Αυτή πέρασε...

Αν υπάρξουν άλλα νέα

ή θέαμα πιό θαυμαστό

θα σας το πω

EMILY DICKINSON (The only news I Know...)

απόδοση από τα Αγγλικά Γ.Κ.ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΑΣΠΡΟΥΛΑ

Ασπρούλα, ήρθες πλασμένη εδώ, δίψυχο μάτι,
βλέπεις με το τοπάζι και με το ζαφείρι,
πότε τα γόνατά μου παίρνεις για κρεββάτι,
πότε ολόρθη αγναντεύεις απ’ το παραθύρι,

σάμπως μ’ έγνοια ανθρωπιάς , του δρόμου το διαβάτη.
Στα νύχια σου είναι ο νους, καρδιά σου το λιοπύρι,
γεννοβόλι , φαγί, και ώ χάιδεμα, ώ ραχάτι!
-Ασπρούλα , αργά ή γοργά ο καθένας μας θα γείρη,

θέλει δε θέλει, τη δαρμένη του την πλάτη,
κ’ εσύ στα σκύβαλα κ’ εγώ στο κοιμητήρι,
κι απ’ της ζωής το σιχαμένο πανηγύρι
μήτε, σ’ εμέ, σ’ εσέ , που θ’ απομείνη κάτι

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ «Δειλοί και σκληροί στίχοι »

ΣΧΟΛΕΙΑ (1)

Το «ηρωικό» Α΄ Λύκειο Καρδίτσας συνεχίζει και σήμερα να κρατά ψηλά τη σημαία της αντίστασης στο φαύλο και διεφθαρμένο καθεστώς της χώρας με «κατάληψη» , που αποφασίστηκε δημοκρατικά από πλειοψηφία «τριάκοντα» «μαθητών» !!
Στο δίκαιο αγώνα τους συμπαραστέκονται με έντονη ευθυνοφοβία όλοι οι αρμόδιοι φορείς !! Έχοντας προφανώς υπόψη τους την αθάνατη ρήση «Όποιος κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή».

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ

" -..... ουκ όντας πολιτικούς αλλά στασιαστικούς, και ειδώλων μεγίστων προστάτας όντας και αυτούς είναι τοιούτους, μεγίστους δε όντας μιμητάς και γόητας μεγίστους γίγνεσθαι των σοφιστών σοφιστάς . - Κινδυνεύει τούτο εις τους πολιτικούς λεγομένους περιεστράφθαι το ρήμα ορθότατα ..."

ΠΛΑΤΩΝ "Πολιτικός" 303 C 1-7

"...δεν είναι πολιτικοί, αλλά στασιαστές αυτοί, επειδή είναι προστάτες πολύ μεγάλων ειδώλων, και οι ίδιοι είναι τέτοιοι, και επειδή είναι έξοχοι μίμοι και έξοχοι γόητες, γίνονται και έξοχοι σοφιστές ανάμεσα σε όλους τους σοφιστές. - Κοντεύει αυτή η λέξη να στρέφεται γύρω από τους λεγόμενους πολιτικούς με τέλεια ακρίβεια..." (Μετ. Ηλίας Λάγιος)

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΥΠΝΟΣ

Κραυγάζει ο άνεμος
στην τέφρα των προγόνων.
Τρομαγμένες καμπάνες,
μορφασμοί του Μηδενός,
φωνές που στριγγλίζουν
σε στραγγισμένες στέρνες...
Επιστρέφουν εικόνες
κι ανάβουν το σκοτάδι.
Συλλαβίζει τους μύθους
το μεγάλο άγνωστο...

Εμείς , από το μέλλον,
χτυπάμε την πόρτα σας.

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΟΙ ΘΕΡΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ (XIV)

Της φωνής μου το τραύμα
στη νύχτα των κριμάτων…
Που είσαι και που είμαι;
Στη λαχτάρα της μνήμης
σταματημένος χρόνος:
Στα πέτρινα δρομάκια
οι χορδές που στενάζουν,
το σκοτάδι του κισσού,
το αχόρταγο φιλί,
κι ο επίμονος στίχος
που πάντα επιστρέφει:

Μην κλαίς. Λησμόνει…

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

DE PROFUNDIS

Όταν τυχαίνει να σκέφτομαι τη θρησκεία, νιώθω πως θα θελα να ιδρύσω ένα τάγμα για κείνους που δεν μπορούν να πιστέψουν

Oscar Wilde

Η ΜΕΡΑ , Η ΝΥΧΤΑ, Ο ΧΡΟΝΟΣ (απόσπασμα)

Να πνίξεις τις καρδιές των ρολογιών καταμεσίς μιας ευχάριστης
μέρας / για να πάψουν να χτυπούν,
από τα πρόσωπα που αγαπάμε να διώξεις το χρόνο
που σωρεύεται πάνω τους,
με φιλιά να εξαλείψεις τις ρυτίδες που με τρομάζουν!

JAROSLAV SEIFERT (μετ. Κάρολος Τσίζεκ)

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΤΗΣ ΧΑΡΑΥΓΗΣ

Στο μνηματάκι σου άνοιξε το ρόδον, ω γλυκέ μου !

Το χέρι κάνει ν' απλωθή στο ρόδο , δε μπορεί,

κάνει να τρέξη απάνου του το πέρασμα του ανέμου,

δειλό φιλάκι γίνεται, και, πριν το γγίξη , σβεί

-----------

Στο μνηματάκι σου άνοιξε το ρόδον , ω γλυκέ μου!

Είναι η χαρά σου; Ο πόνος σου; Ειναι καρδιά; Εισ' εσύ;

Αν είσαι νούς, θυμήσου με. Στόμα είσαι; μίλησέ μου.

-Του ασάλευτου είμαι σάλεμα, του τίποτε αστραπή.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ "Η ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ"

ΑΠΟΥΣΙΑ

Ο κόσμος ο απέραντος
είναι μια απέραντη απουσία.
Μονάχα Αυτή
- όπως το λέει ο ποιητής:
"οία πέπνυται"
μονάχα Αυτή αναπνέει.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΤΣΟΣ
(Τα ποιήματα - Ανάβαση Ζ΄)

CARL SANDBURG - GRASS

PILE the bodies high at Austerlitz and Waterloo.
Shovel them under and let me work—
I am the grass; I cover all.

And pile them high at Gettysburg
And pile them high at Ypres and Verdun.
Shovel them under and let me work.

Two years, ten years, and passengers ask the conductor:
What place is this?
Where are we now?

I am the grass.
Let me work.

ΧΟΡΤΑΡΙ

Σωριάστε τα κορμιά ψηλά στο Αουστερλιτζ και στο Βατερλώ

φτυαρίστε τα κάτω μου και στη δουλειά μου αφίστε με -

Είμαι το χόρτο, τα σκεπάζω όλα.

Και σωριάστε τα ψηλά στο Γκέττυσμπουργκ

και σωριάστε τα ψηλά στο Υπρ και στο Βερντέν

φτυαρίστε κάτω μου και στη δουλειά μου αφίστε με.

Δυό χρόνια, δέκα χρόνια , κι επιβάτες ρωτούν τον οδηγό:

Τί μέρος είναι δω

Πού μαστε τώρα;

Είμαι το χόρτο

Στη δουλειά μου αφίστε με

(Η μετάφραση του Κ. Βινέλλη - από την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ (εκδόσεις Παπαδημητρίου)

ADMINISTRATION

Day by day your estimation clocks up
who deserves a smile and who a frown
and girls you have to tell to pull their socks up
are those whose pants you 'd most like to pull down.

PHILIP LARKIN "Collected Poems"

MONEY, MONEY, MONEY ....

Money ! Money ! Money! shrieking mad celestial money of illusion ! Money made of nothing, starvation, suicide ! Money of failure ! Money of death !

Money against Eternity! and eternity's strong mills grind out vast paper of illusion

( Death to Van Gogh's Ear!)

Allen Ginsberg "Selected Poems 1947-1995"

CESAR VALLEJO - AUSENTE (ΑΠΩΝ)

Απών! Το πρωινό που εγώ θα φύγω

πιό μακριά κι' απ' το μακριά μες στο Μυστήριο

σα ν' ακλουθώ αμετάκλητη πορεία,

τα πόδια σου θα μπούν στο κοιμητήριο

Απών! Εκείνο το πρωινό που στο ακρογιάλι

της σκιάς και του σιωπηλού βασίλειου,

όπως θανατερό πουλί θα φύγω, και το λευκό

θα είναι η φυλακή σου κοιμητήριο.

Θα ' χει νυχτώσει τότε μες στο βλέμμα σου

Θα υποφέρεις και θα πάρεις τότε

πληγωμένες λευκότητες μετάνοιας

Απών! Και στους δικούς σου πόνους,

μέσα σε μια λυγμολαλιά από μπρούντζους

ένα κοπάδι λύκοι- τύψεις θα περνάνε

Από την ποιητική συλλογή "Los Heraldos Negros" (Οι Μαύροι Μαντατοφόροι)

(CESAR VALLEJO - ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΑΠΑΝΤΑ Μετ. Ρήγας Καππάτος - εκδόσεις Gutenberg)

ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ (ΙV)

Δέντρα καθρεφτισμένα
και δέντρα που χορεύουν
στους μύθους των ανέμων!
Στις ανοιχτές φτερούγες τους
πλαταίνει ο κόσμος.
Ο ψίθυρος της λεύκας
πλημμυρίζει τις φλέβες μου.
Κάτοικος του θαύματος
ως την έσχατη στιγμή.
Δείξε μου , Κύριε,
το ράγισμα της αυγής,
την αυλαία των ονείρων…

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

Χαι-κου ( Γιά τον φτωχό Γ.Μ.)

Πάντα πληβείος
αγνώστου ονόματος...
Τί είχα φταίξει;

Φωνή σαρκασμού
στόμα του παρελθόντος
αδυσώπητο...

Μόνον η τύψη,
η ουλή στο πρόσωπο
της μαύρης λήθης

Λίγες δεκάρες...
Οι ασήμαντες λέξεις
του τρομαγμένου.

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

XAI-KOY (Σκέψεις για το χρόνο και το θάνατο)

Στο σκληρό χώμα
ένα αυλάκι νερό
πάντα ο χρόνος

Οι ζητωκραυγές
πεταμένα κόκκαλα
στο σκύλο χρόνο

Γύψινες μάσκες
τρέχουμε στο σκοτάδι.
Θα ξημερώσει;

Πάνω στο φύλλο
ένα κομμάτι λάσπης:
Η απάντηση

Άγρυπνος νεκρός
καθισμένος στο χώμα,
αυτόπτης μάρτυς

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

"Τριών ειδών φίλους έχετε στον κόσμο" , έλεγε ο Μ....: "Τους φίλους που σας αγαπούν, τους φίλους που δεν γνοιάζονται για σας και τους φίλους που σας μισούν"

Σαμφόρ "ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ" (Μετάφραση Παναγιώτης Κονδύλης)


Αφιερωμένο εξαιρετικά ...

F.PESSOA - ΑΠΟ ΤΟ "ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΚΑΕΪΡΟ

VI

Σκέφτομαι το Θεό σημαίνει δείχνω ανυπακοή στο Θεό,

γιατί ο Θεός θέλησε να μην τον γνωρίσουμε,

γι΄αυτό δε μας παρουσιάστηκε.

Ας είμαστε απλοί κι ήρεμοι

όπως οι νεροσυρμές και τα δέντρα

κι ο Θεός θα μας αγαπήσει, κάνοντάς μας

όμορφους σαν τα δέντρα και τις νεροσυρμές

και θα μας δώσει πράσινο την Άνοιξη του

κι ένα ποτάμι όπου θα πρέπει να πάμε όταν τελειώσουμε! ...

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

(μετάφραση Φ.Δ. ΔΡΑΚΟΝΤΑΕΙΔΗΣ)

ΜΑΚΡΙΝΗ ΘΕΑ

Στέκει ένας μύλος στον ορίζοντα

αιχμή στο γκρίζο τοίχο του καιρού
κι αλέθει πάντα, πάντ' αλέθει

Πίσω απ' το μύλο στον ορίζοντα,

χωρίς ορίζοντα, πασίγνωστος,

μύλος αλέθει, πάντ΄ αλέθει

DETLEV VON LILIENKRON (1844-1909)

(απόδοση Γ.Κ.ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ)

ΕΞ ΙΔΙΩΝ

Μέρες κλεισμένος τώρα
στο ερημικό του το γραφείο
τις παλαιές δικογραφίες
του αρχείου τακτοποιεί,
που στο διάδοχό του,
το νέο δικηγόρο ανηψιό του,
θε ν' αφήσει.
Οι φάκελοι όλοι, άψυχες,
νεκρές πιά μοιάζουν ιστορίες.
Κάπου, ένα διαζύγιο, μιά κληρονομική,
των πελατών
τα μάταια πάθη του θυμίζουν:
τις έχθρες, τα μίση συγγενών,
αχαριστίες , τόσα .... τόσα ....

Και να! Μιά υπόθεση
ασήμαντη προβάλλει.
Η έξωση κάποιας γερόντισσας φτωχής,
που χρώσταγε της κάμαράς της
κάτι νοίκια.
Ο φάκελος ειν' άδειος,
μ' απ' έξω με το χέρι του είχε γράψει:
"Επλήρωσα εξ ιδίων".
Στέκει. με πρόσωπο ιλαρό αναπολεί.
Την τότε π' ένιωσε χαράν αναθυμιέται.
Κι΄ ευλαβικά, την ξέθωρη
δικογραφία ψηλαφώντας
θλιμμένα ψιθυρίζει:
- Ω , να τανε τέτοιες πολλές
να 'χα τακτοποιήσει υποθέσεις εξ ιδίων!

Γ.Δ. ΚΑΧΡΙΜΑΝΗΣ (1905-1977)
ΠΟΙΗΜΑΤΑ (ΕΚΛΟΓΗ 1945-1977)

XAI-KOY

Μεγάλες λέξεις,
αναμμένα μέταλλα.
Σφυρί του στίχου...


Τα ποιήματα
μοιραίες συναντήσεις
με τ' ανείπωτο.

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

Ο ΜΕΛΛΩΝ ΑΙΩΝ

Είδον τοις οφθαλμοίς μου
και ιδού σκότος σκληρόν,
γνόφος ουκ έχων φέγγος.
Τα έτη τα έμπροσθεν
καταπληγμός και ύβρις.
Υπόλειμμα πνεύματος
το δε σώμα πηλός...
Αριθμός των ημερών
η στίλβουσα ρομφαία.
Κεκόλληται η γλώσσα μου
Που εστίν ο Θεός μου;

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ