Friday, December 05, 2008

ΟΙ ΘΕΡΙΣΜΕΝΕΣ ΜΕΡΕΣ (XIV)


Της φωνής μου το τραύμα
στη νύχτα των κριμάτων…
Που είσαι και που είμαι;
Στη λαχτάρα της μνήμης
σταματημένος χρόνος:
Στα πέτρινα δρομάκια
οι χορδές που στενάζουν,
το σκοτάδι του κισσού,
το αχόρταγο φιλί,
κι ο επίμονος στίχος
που πάντα επιστρέφει:
Μην κλαίς. Λησμόνει…
ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

1 comment:

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas said...

Λιτό και όμορφο. Μέρα καλή