Sunday, July 08, 2007

ΤΑΞΙΔΙ

Κανείς δε μας κουνούσε το μαντίλι
κι έγερνε ο ήλιος πέρα σιωπηλά.
Τι γρήγορα μας ξέχασαν οι φίλοι!
Πως έγιναν τα πρόσωπα δειλά;

Στις ράγες - κατακόκκινο φιτίλι-
το τρένο είχε αρχίσει να κυλά.
Κι ανάβοντας αργά στο κάθε μίλι
μια έκρηξη μας τίναζε ψηλά.

Αμίλητοι πηγαίναμε και ξένοι
όμοιοι με το σκοτάδι που αυξαίνει.
Στο μακρινό τ΄ορίζοντα ποτάμι
είχαν χαθεί τα μάτια, π' αγαπάμε.

Μόνο η σκιά σου σάλευε στο τζάμι
σα να γνεφε θλιμμένα :"Για πού πάμε;"

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ
(Από τη συλλογή "ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ")

8 comments:

Σωκράτης Ξένος said...

Τυχερός είμαι
εδώ το `χω, μαζί μου το δώρο!

Jo-Anna said...

Δεν χανεται τιποτα ...καμια ματια ...καμια αφη ....οσο κοιταμε μεσα ...
Οσο κοιταμε το γαλαζιο .

Καλο καλοκαιρι με γαληνη .
Φευγω για ελλαδα την τεταρτη .
Τη σκεψη μου στελνω



Ιωαννα

ioeu said...

Με ... πρόλαβε ο Σωκράτης.

Πολλούς χαιρετισμούς από καρδιάς.

Τίποτα said...

Κανείς;

:)

ghteytria said...

Κι όμως πάντα θα υπάρχουνε οι φίλοι
που της καρδιάς κουνάνε το μαντίλι
και σου εύχονται χαρές και δροσερό αγέρι,
να έχει το δικό σου καλοκαίρι! :)

anthrakoryxos said...

Όλα τα ταξίδια, γλυκά.
Κι αυτά τπυ πόνου.
Γλυκά κι αυτά.
Μαντήλι αν έχεις την ψυχή.

renton said...

Πανέμορφο.

Weaver said...

@ Σωκράτη: αντίδωρο οι στίχοι σου ξενητεμένο αηδόνι

@ jo-anna: Καλώς να ρθείς Ιωάννα . Το ταξίδι γίνεται πάντα μέσα μας πρώτα

@ioeu: Γιάννη, εγκάρδιες ευχές . Καλό και δημ,ιουργικό καλοκαίρι

@ τίποτα: :) Καν είς (ή κανίς )

@ γητεύτρια Ευχαριστώ Μαριάννα. Καλό καλοκαίρι και σε σένα

@ anthrakoryxos : Καλώς ήρθες στο ιστολόγιο. Σκάβε, σκάβε, τα διαμάντια είναι παντοτινά...

@ ρεντον Ευχαριστώ