Wednesday, July 18, 2007

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑ

Ήμουν εγώ που ασκήτευα στην έρημο του πόθου
τρέφοντας με τον πλανερό της μοναξιάς λωτό
και με το μέλι τ' άγριο του λογισμού του νόθου
το νου μου, που κρυβότανε σε τάφο θολωτό.
Κι έτρεμα μην ο ψίθυρος χαλάσει τη σιγή μου.
Το φως της μέρας φάνταζε κακό, δαιμονικό.
Μόνο τις νύχτες τ' άλογο καβάλαγε η ψυχή μου
κι ανέβαινε με τ' άσπρα του φτερά σε μαγικό
παράδεισο, που πνίγεται σ' αθέριστο χορτάρι,
και δεν τη λέκιαζε μηδέ σκιά περιστεριού.
Κι αναριγούσε μου η ψυχή θωρώντας το φεγγάρι
πεφτάστρια να το κυνηγούν σε μιά πνοή αγεριού.
Μα συ δεν ήσουν λάμπισμα στη νύχτα, του κομήτη
που γοργοσβήνει σ' άφωτο του σύμπαντος βυθό.
Κρυφός δεν ήρθες πειρασμός σε σκήτη ερημίτη,
δεν είχε τίποτα σκληρό, για να σε φοβηθώ.
Κρατούσες στ' ακροδάχτυλα το κρίνο του έρωτά σου
και στην ακούραστη καρδιά χρυσοπουλί τρανό
κι έσκυψα και σ' ανέβασα στη ράχη του Πηγάσου
για να πετάξουμε μαζί στον έβδομο ουρανό.
Για συντροφιά ξεκίνησε το σύννεφο ξανθό,
στα ξωτικά πετάγματα στα βάθη του αιθέρα,
μα ' γω σκεφτόμουν βέβηλα τον επουράνιο ανθό
να κλέψω για στολίδι μου στην αιωνία μέρα.
Να' τανε τάχα του Θεού ή ενός δαιμόνου χέρι
που τίναξε στο δρόμο μας τον άγριο κεραυνό
και τ' άλογο πισώστρεψε κι απ' το λαμπρό αστέρι
γκρεμίστηκε βουλιάζοντας σε χάος σκοτεινό;
Πέφταμε...Γύρω σαν τρελά φαντάσματα οι μέρες
ουρλιάζαν της αγάπης μας την τελευταία μορφή.
Δυό πέτρες ν απογίνουμε, δυό πελαγίσιες ξέρες.
Εσύ, με κρινολούλουδα στην αρμυρή κορφή,
κι εγώ να ορμάω δυνατά να σου τ' αρπάξω πάλι.
Δυό Συμπληγάδες του Έρωτα. Οι φοβεροί καημοί
σκληρά να με χωρίζουνε απ' την υγρήν αγκάλη
σα φύκια κουλουριάζοντας το σάπιο μου κορμί...
Ανάμεσά μας, βιαστικό, κάποιο μουντό πρωί,
πέρασε για τις μακρινές κοιλάδες του Βορρά
της ευτυχίας το μικρό διαβατικό πουλί....
Κράτησα λίγα πούπουλα μονάχα απ' την ουρά.
ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ
(Από τη συλλογή "ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ")

2 comments:

Τάσος Ν. Καραμήτσος said...

Με το φτερό ενός μικρού διαβατικού πουλιού, έγραψες μια τρυφερή ιστορία.
Πολύ όμορφη
Καλησπέρα Γιώργο

Jo-Anna said...

Η ποιηση ειναι μια αστολιστη Σαλωμη για κεινον που την χορεψε πολλες φορες στην ψυχη του .

κατ επεκταση δεν μπορει να σχολιαστει ...μονο να ερμηνευτει για τον καθενα μας σαν ενα δικο του αυτοβιογραφικο ταξιδι στις συμπλιγαδες του .

Κι εκει τα φτερα ξεμειναν θαρρω ...


Την σκεψη μου και παντα το βλεμα μου


Ιωαννα Κ. Γκαροση