ΟΙ ΜΑΥΡΟΙ ΜΑΝΤΑΤΟΦΟΡΟΙ

Έπρεπε λοιπόν να φτάσεις στο Παρίσι , Καίσαρ, για να δεις τους μαύρους μαντατοφόρους, νάρχονται μια μέρα βροχερή... Πως να παρέλθει από τα χείλη σου το ποτήριον τούτο; Τα τυφλά χτυπήματα της μοίρας, σταλμένα σαν απο οργή Θεού. Μάταια καλείς μάρτυρες τα γραφτά και τη μοναξιά σου... Δε μεταφράζεται , δεν αποδίδεται η κραυγή σου...

ΤΗΣ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΣ (1)

Δικηγορικό; Ναι, ναι, ο άνθρωπος του νόμου. Δεν είναι ύφος εντελώς αγράμματου, ούτε και ύφος πολύ γραμματισμένου. Είναι το ύφος του εμπορευομένου

Φ. Ντοστογιέβσκη "ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ"

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΙΡΑΣΙΑ

"Στων αδερφών τη μοιρασιά
μου εδόθη ο κλήρος ο λειψός"
Οδ. Ελύτης

Ποιός μας μετρά μ' απάτης ζυγαριά;
Ποιός κόβει το ψωμί σ' άνισα μέρη;
Τα νέφη , που μας κρύβουνε τ' αστέρι,
ποιός άνεμος τα μάζεψε - βαριά;

Την κάλπικη, την πρόστυχη ζαριά
του άρχοντα την έριξε το χέρι.
Του εμπόρου το περίπλοκο τεφτέρι
μας γράφει στ' οφειλέτη τη μεριά.

Και μόνο μια κρυφή παρηγοριά
-λιώνοντας την ανθρώπινη σκουριά-
στα μάτια μας χαρίζει τη δροσιά.

Πως θα 'ναι το αιώνιο , δίκαιο χέρι,
που θα κρατά τ' αλύγιστο μαχαίρι
για τη μεγάλη, τελευταία μοιρασιά.

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ
(Από τη συλλογή "ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ")

ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ ΠΟΥΛΙΩΝ

Τελειώνει η μέρα.
Γνωρίζω τί έχω χάσει.
Κραυγάζει μέσα μου
χιλιάδες σκοτεινούς χρησμούς
το παρελθόν που επελαύνει.
Τρίζουν εικόνες,
με κυκλώνουν
οι δείχτες του ρολογιού
πεινασμένοι λύκοι.
Ακούω τη φωνή σου, ποιητή:
"Εγώ, κληρονόμος πουλιών
πρέπει
έστω και με σπασμένα φτερά
να πετάω"

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΟΜΟΡΦΙΑ

Πάνω στα παιδικά μου χρόνια
είχες απλώσει τις φτερούγες σου...
Πράσινες γειτονιές και χρυσές
γραμμές των οριζόντων.
Στην έσχατην όχθη τ' ουρανού
κρύβεσαι τώρα,
πατρίδα της νοσταλγίας μου.

ΓΙΑΤΙ ;

Η μικρή αυτή λεξούλα το "γιατί", απλώνεται σ' όλο το σύμπαν από τότε που γεννήθηκε ο κόσμος. Κάθε στιγμή, όλη η φύση φωνάζει στο δημιουργό της "γιατί;" και, εφτά χιλιάδες χρόνια τώρα, μάταια περιμένει μιαν απάντηση.

Φιοντόρ Ντοστογιέβσκι (από το έργο του "Οι Δαιμονισμένοι" - μετ. Σωτ. Πατατζή)

ΑΧΤΕΝΙΣΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Από το βιβλίο "ΑΧΤΕΝΙΣΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ" του Πολωνού ποιητή Stanislaw Lec (1909-1966) . Κυκλοφορεί στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Στιγμή σε μετάφραση Αφρ. Κολλάρου

* Το πρόσωπο του εχθρού με τρομάζει , γιατί βλέπω πόσο πολύ μοιάζει με το δικό μου

* Όταν οι φήμες παλιώνουν γίνονται μύθος

* Η στιγμή που αντελήφθη πως ήταν ατάλαντος ήταν μια πνευματική αναλαμπή

* Μοναξιά, πόσο πυκνοκατοικημένη είσαι;

* Να αγαπάτε τους εχθρούς σας, ίσως αυτό να κάνει κακό στην καλή τους φήμη

* Οι μελλοντικοί Δαρβίνοι θα διατυπώσουν ίσως τη θέση οτι τα πιό ανεπτυγμένα όντα (στα οποία θα συγκαταλέγονται αυτοί) κατάγονται από τους ανθρώπους.

* Ακόμα και το κτήνος σκέφτεται. Μέσα στον άνθρωπο.

* Ένας πραγματικός εχθρός δεν σε εγκαταλείπει ποτέ .

* Δεν συμφωνώ με τα μαθηματικά. Πιστεύω οτι το άθροισμα των μηδενικών είναι ένας επικίνδυνος αριθμός

* Την ελευθερία των σκλάβων την μετράει κανείς με το μήκος των αλυσίδων τους.

ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ

Παλάτι μαρμαρόχτιστο, ποιος ξέρει
πόσοι τεχνίτες έσκυψαν για σένα,
πόσα φτωχά χεράκια ματωμένα
πέτρες για τα θεμέλια σου έχουν φέρει.

Απ’ τα’ ορφανό της εργατιάς ασκέρι
πόσα κορμάκια τάχα πεινασμένα
εδούλεψαν απάνω σου σκυμμένα
δίχως να φαν ψωμί το μεσημέρι

-Και πόσα μαύρα δάκρυα νάχουν στάξει
απ’ τα θολά ματάκια σου στη γη σου
Αν γίνονταν μια μέρα – συλλογίσου-

Αν γίνονταν ποτάμια θυμωμένα
πόσα παλάτια θα είταν γκρεμισμένα
πόσα παλάτια θα χανε ρημάξει

ΚΟΥΡΗΣ ΚΟΥΡΑΚΟΣ Μ.
«Σπονδές» 1925


Με το ψευδώνυμο Κουρής Κουράκος Μ. δημοσίευσε το 1925 την ποιητική συλλογή "Σπονδές" , ο μετέπειτα Πρόεδρος του Αρείου Πάγου (1963-1968) και υπηρεσιακός πρωθυπουργός (1963) Στυλιανός Μαυρομιχάλης (1902-1981)

AMHN

- Πάει , τέλειωσε.
- Τι τέλειωσε; Όχι!
- Είναι πέρα για πέρα αληθινό. Μοχθήσαμε να σπείρουμε για τις μέρες του θερισμού. Τώρα το τριφύλλι μαζεύτηκε, χλωρό, και το στάρι , σωροί στης αποθήκες, όπως πρέπει. Πάει τέλειωσε…
- Τι τέλειωσε; Πολλά τελειώνουν , γνωστά και άγνωστα. Οι ζωές τελειώνουν. Ο χρόνος λογιστεύει. Έμεινε άσπαρτο και χέρσο το χωράφι. Αυτά τα μπουμπούκια δε θ ανθίσουν ποτέ…
- Αρκεί!
- Τι αρκεί;
- Όλες οι ανάγκες λογαριάστηκαν σωστά. Η άνοιξη θ' ανθίσει εκεί που τώρα είναι πάγος. Τα ρόδα θα στολίσουν το φράχτη, κι ο βιαστικός ήλιος θα λάμπει φωτεινός κι η τελευταία πνοή απαλά θα φυσάει , κι ο κήπος μου θα χορταριάζει…

(πάνω στο ομώνυμο ποίημα της Christina Rossetti)

ΡΕΣΙΤΑΛ

Της Φρόσως ο λεγάμενος, ο ράθυμος Τζωρτζής,
Ντερβίσης ή προφέσορας, ή τζες , ή χιμπατζής,
πούχε ντεπόζιτο καρδιά,
συχνά κάθε που αφίνονταν μονάχος στους καημούς του
ένα σκοπό μολόγαγε, που λες, για χάρη γούστου
με κομπολόι συνοδιά.
Τσικ, τσικ, τσικ, κι η τρεμάμενη βραχνάδα της θαμπής
φωνής του, στο βελούδινο αντηχούσε της νυχτιάς
κι αν πεις και για τις νότες τις ψηλές – ξεφάντωμα ερωτιάς-
ξεσπούσαν σ’ ένα σέρτικο σεβντά νοσταλγικόν
ως σκαρφαλώναν στις Κεράς του το μπαλκόνι,
που χε τη γλάστρα διαπασών
με το βασιλικό για να τον μαραζώνει.
Κι ώρες γλυκοπικράμενος απόμνεσκ’ επειδή
Καρτέρα να τη δει
Να ξεπροβάλει στου παράθυρου την άκρη.
Και τόπνιγε σαν τούρχονταν στα μάτια του το δάκρυ,
Γιατί δεν κλαίν οι άντρες,
Τσικ, τσικ, μον’ άκουες ρυθμικά, σιγά να κλαίν οι χάντρες.

ΝΤΙΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
(περιοδικό ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ τεύχος 17
15/10/1948)

ΡΟΔΙΝΑ ΝΕΦΗ (Χαι-κου)

Ρόδινα νέφη.

Ύμνος ασυλλάβιστος

στο φως της αυγής

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

ΙΕΡΗ ΜΝΗΜΗ

Στη μνήμη σου μάνα - έξι χρόνια τώρα....


Η ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Βουίζει βραδινός στο παραθύρι
άνεμος του Δεκέμβρη παγερός.
Γνώριμο του θανάτου πανηγύρι
των πεθαμένων φύλλων ο χορός.
----------
Πρόσωπο που χάνεται στο τζάμι
και βαθύς , αγιάτρευτος καημός.
Δάκρυ στων ειδώλων το ποτάμι
της βροχής οδύνη και θυμός..
----------
Λέξεις που παγώνουνε στα χείλη
- μάνα μου- και μένω σιωπηλός.
Στέκεις στων ονείρων μου την πύλη
τώρα που σε σκέπασε πηλός…


ΦΥΣΑΕΙ

Μες στα σκοτάδια κι' η μορφή σου
που έχει για πάντα σκεπαστεί ,
- τυφλός στη πύλη της αβύσσου
γερτός στη μαύρη κουπαστή -

μάνα , μια μνήμη που δαγκώνει,
σκιά στην άδεια τη γωνιά …
Κι' είμαι το δέντρο που παγώνει
γυμνό, στου χρόνου το χιονιά.

Μάνα, φυσάει σ' αυτό τ' αστέρι…
Τρέμω …Ποιο μάτι να με δει;
Γιατί δε μου κρατάς το χέρι
σαν τότε που ήμουνα παιδί;

ΣΙΓΗ

Στη σκόνη που σκεπάζει τη σιγή ,
στον παγωμένο χρόνο που ραγίζει
του σκοταδιού το χέρι να μ' αγγίζει,
να αιμορραγεί της μνήμης η πληγή.
---------------
Τρέμοντας στων ονείρων τη φυγή
το γυμνωμένο δέντρο να λυγίζει
και στο μηδέν να στέκουν οι ζυγοί
της μοίρας της αμείλικτης που ορίζει.
---------------
Και να ΄σαι μακρινή, μισοσβησμένη
γραφή πάνω στην άμμο ξεχασμένη
κι΄ αίνιγμα που κανένας δε θα λύσει ,
---------------
Μάνα μου, μια λύπη που σωπαίνει,
γιατί ΄ναι μάταιο, μάταιο να μιλήσει…
Ποιος για μας το λίθο θα κυλήσει;


ΠΙΚΡΟΕΤΗΣ

Σύντομες μέρες , σύντομα τα χρόνια…
Τα φύλλα με το φόβο του χειμώνα
κιτρίνισαν . Τρομάξανε τ' αηδόνια
κι ερημωμένα τα κλαδιά και μόνα.
----------------
Και στο θολό καθρέφτη μια μορφή
μελαγχολεί. Συνέχεια μεγαλώνει.
Κι΄ η μνήμη σου , το τελευταίο καρφί
σ΄ ένα λευκό σταυρό με προσηλώνει.
-----------------
Γερνώ και σπέρνω λέξεις στο κενό,
διψώ για της μητέρας το φιλί
που ράγισε το μαύρον ουρανό…
Ποιόν αλυχτά τ΄ αδέσποτο σκυλί ;


Η ΞΕΝΗ

“ Es ist die Seele ein Fremdes auf Erden"
Georg Trakl

Θυμάται τ΄ άλλο φως και νοσταλγεί
μια θάλασσα π΄ ασάλευτη νυχτώνει.
Το γιασεμί το δρόμο της μυρώνει
ριγώντας στων ωρών την αλλαγή.
------------
Και των αγρών την ήρεμη σιγή
τ΄ ακούραστο ραγίζει το τριζόνι.
Καθρέφτης μυστικός εξομοιώνει
με τα φτερά της μνήμης την πληγή.
-------------
Το μάρμαρο χαιδεύει κι΄ επιμένει
τη σάρκα να γυρεύει τη φθαρμένη,
το χάδι μιας ατέλειωτης στοργής,
-------------
και σκύβει μοναχή και φοβισμένη
τον ψίθυρο ν’ ακούσει της πηγής:
"Είν’ η ψυχή μια ξένη επί γης"


NEKYIA

Κήπος του ονείρου.
Ο ήλιος βούλιαζε
και στα φύλλα της μηλιάς
γλιστρούσεν η σκιά μου,
πρόσταγμα σιωπής
στων τζιτζικιών την τάξη.
Στο μικρό αυλάκι
έρμαιο το φύλλο της ελιάς
κι ο Οδυσσέας των μυρμηγκιών
για τη νήσο των μακαρίων.
Κάπνιζε ακόμα το τζάκι μας...
Όλο μου το αίμα
κι όλα μου τα δάκρυα
πλημμύριζαν τους λάκκους.
Κι εσύ έπινες,
έπινες αχόρταγα ,μάνα μου,
και δε με γνώριζες


ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

Η ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ

Να είμαι ποιητής δεν είναι φιλοδοξία δική μου.
Είναι δικός μου τρόπος να 'μαι μόνος

Τέτοια είναι η μοίρα των στίχων.
Τους έγραψα κι οφείλω σ' όλους να τους επιδείξω
γιατί τ' αντίθετο δεν μπορώ να κάμω,
όπως το λουλούδι δεν μπορεί το χρώμα να κρύψει,
μήτε το ποτάμι να κρύψει πως τρέχει
μήτε το δέντρο να κρύψει πως δίνει καρπό

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ
(από τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΚΑΕΪΡΟ μετ. Φ. Δρακονταειδής)

ΚΑΚΟΣ;

Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Κακός; Μακάρι να είσουνα. Κάτι χειρότερο είσαι.
Απλωσες χέρι ανάξιο στη λύρα την ιερή,
και πήρεν όχλος άμαθος το πεζοδρόμιο τρίκλισμα
για το τραγούδι το χρυσόφτερο. Κι εσύ
θρονιάστηκες αστόχαστος παράπλευρα στον Ποιητή,
και μήτε βρέθηκε κανείς να σε τραβήξη, κοίτα!
Κι όμως αντί να σε καταφρονέση ο δίκαιος, ωργίστηκε.
Όμως μια δόξα είναι για σε του στίχου του η σαϊτα!

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ "Η ΑΣΑΛΕΥΤΗ ΖΩΗ" (Εκατό φωνές -18)

(επειδή χρειάζεται η προσφυγή στους παλιούς για να καταλάβει "το ανθρωπάκι")

ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ (Χαι-Κου)

Ι

Ντυμένη με φως.
Ακίνητη στο βράχο
Οφθαλμαπάτη

ΙΙ

Γεμάτος θλίψη
ο ξεχασμένος φάρος
φεγγοβολούσε


ΙΙΙ

Λευκά στους βράχους
Ακροβατούν της μνήμης:
Θαλασσοπούλια

IV

Όνειρο βαθύ:
Μεταξωτό πέλαγος
Πέρα στη δύση

V

Στην υγρήν άμμο
Το κέλυφος του χρόνου
Λησμονημένο

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

Η ΦΤΗΝΗ ΠΡΟΙΚΑ

Τα όνειρα ειν΄η προίκα η φτηνή.
Μας κάνουν πλούσιους για μιαν ώρα
κι έπειτα φτωχούς, μέσα στη μπόρα,
κι έξω απ' την πορφυρή σκηνή
μας ρίχνουν στης αυλής την ατσαλιά
πριν να γευτούμε μήτε μιά σταλιά...

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ
(πάνω σε ποίημα της Emily...)

An Evening Sky (Hai-Ku)

An evening sky:
The woods were painted
the mystic green

George Ch. Anyfantis

(from Hai-Ku on Emily Dickinson)

THE SUMMER HILL (Hai-Ku)

From the summer hill,
-in a more golden light-
a little forest

George Gh. Anyfantis

(from Hai-ku on Emily Dickinson)

ΑΘΑΝΑΣΙΑ (Χαι-κου)

Τρέμω σαν πουλί.
Στα χείλη λέξη- βάρος:
Αθανασία

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

Η σαφώς κατώτερη εκδοχή "ελληνική" εκδοχή του προηγουμένου χαι-κου

IMMORTALITY (hai-ku)

Timid as a bird.
My lips just hold the name:
Immortality

George Ch. Anyfantis

(from Hai-Ku on Emily Dickinson)